تحسين و تقبيح ثعالبى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٤

در ذمّ باران

شعر

و عارض مبتسم قد استهل * و مدّ أطناب الغمام و أظل

حتّى إذا ثرى الثّرى من وبله * و أخصب الجدب تولّى و ارتحل

بسا ابر خندان كه با رعد بود و طنابها بكشيد و سايه افكند ، تا چون توانگر شد خاك از باران او ، و با فراخى نعمت /

a

70 / شد زمين خشك با قحط ، پشت بركرد و برفت .

و ثعالبى گويد :

أتى هذا النّثار بل النّظام * و جاء الخير إذ جاد الغمام

فللوسمىّ فى أرض بكاء * و للزّرع ابتهاج و ابتسام 540

آمد نثار ، يعنى باران ، بلكه نظام يعنى درّ منثور باريد ، نه كه منظوم ، و نيكى آمد چون باريد ابر ؛ پس اوّلين باران را در زمين گريه است ، و كشت را از آن گريه شادى و خنديدن است .

در ذمّ باران

در ذمّ باران

گفته‌اند : الغيث لا يخلو من العيث : باران از تباهى خالى نباشد .

و ابو نواس گويد :

شعر

هو الغيث إلّا أنّه باتّصاله * أذى ليس قول اللّه فيه بباطل

لئن كان أحيى كلّ رطب و يابس * لقد حبس الأحباب وسط « 1 » المنازل 541

او باران فريادرس است الّا آنكه او چون پيوسته مىبارد ، رنج است ، و قول خدا در حقّ او باطل نيست . اگرچه هر تر و خشكى را زنده كرد ، امّا دوستان را در خانهء خود بازداشت .

( 1 ) . ع : بين .