تحسين و تقبيح ثعالبى ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

ذمّ برادران و دوستان

و يكى در دعا مىگفت : اللّهمّ احرسنى من أصدقائى . 380 او را گفتند : چرا چنين مىگويى ؟ گفت : من توانم كه احتراز كنم از دشمنان من و نتوانم كه احتراز كنم از دوستان من .

و ابن المعتزّ گويد : دوستان بد چون درخت آتش‌اند كه بعضى بعضى را بسوزاند . 381

ابراهيم الصّولى گويد :

شعر

لو قيل لى : خذ أمانا * من أعظم الحدثان

لمّا طلبت « 1 » أمانا * إلّا من الإخوان

اگر مرا گويند : امانى طلب كن از بزرگتر حادثهء روزگار . امان طلب نكنم الّا از دوستان .

و ابن الرومى گويد :

شعر

عدوّك من صديقك مستفاد * فلا تستكثرنّ من الصّحاب / a 44 /

فإنّ الدّاء أكثر ما تراه * يكون من الطّعام أو الشّراب 382

دوست به عاقبت دشمن مىشود ، پس بسيار « 2 » اصحاب را گرد مكن . زيرا كه رنج بيشتر كه باشد از طعام و شراب ظاهر مىشود .

ابن المعتزّ گويد :

شعر

و أفردنى عن « 3 » الإخوان علمى * بهم ، فبقيت مهجور النّواحى

إذا ما قلّ وفرى ، قلّ مدحى * و إن أثريت عادوا فى امتداحى 383

علم من كه دوستان بر چه صفت‌اند ، مرا از ايشان تنها گردانيد . پس تنها بماندم و مواضع من از مردم خالى است ؛ چون كم مىشود مال من ، كم مىشود مدح براى من ؛ و اگر توانگر مىشوم ، باز مدح من مىكنند .

( 1 ) . ع : أخذت . ( 2 ) . س : بسيان . ( 3 ) . ع : من .