تحسين و تقبيح ثعالبى ( فارسى ) — الصفحة ٦١

يج مدح ضياع و عمل آن

يج مدح ضياع و عمل آن

يج مدح ضياع و عمل آن

در خبر است كه : التمسوا الرّزق فى خبايا الأرض : روزى در نهانهاى زمين بجوييد . و بعضى از سلف گفته‌اند : هركه خواهد كه روزى بر وى فراخ شود ، بايد كه با تجارت نيز ضيعتى حاصل كند كه خداى تعالى فرمود : كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ مِمَّا « 1 » أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ و ميان هر دو به هم جمع كرد .

و از سفيان بن عيينة 208 پرسيدند كه : حال كسى چون باشد كه ضيعت خويش بفروشد ؟ گفت : او را در بهاى آن هيچ بركتى نباشد . زيرا كه خداى تعالى فرمود در وصف زمين : وَ بارَكَ فِيها وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها ؛ پس چگونه كسى را بركت باشد كه از ملك خويش چيزى جدا كند كه خداى تعالى در آن بركت كرده باشد ؟ !

و در خبر است : هركه زمينى بفروشد /

a

26 / و به بهاى آن مثل آن زمين و عقار نخرد ، چون خاكسترى باشد كه در روزى كه باد سخت جهد ، باد بر او مسلّط شده باشد 209 .

و اسماعيل بن صبيح 210 گفت مر دوستى را : اتّخذ ضيعة تبقى لك إذا خانك إخوانك و جفاك السّلطان 211 : گفت : ضيعتى فراگير كه بماند براى تو ، چون با تو دوستانت خيانت كنند و سلطان بر تو جفا كند . و ينشد فيه :

( 1 ) . س : ما .