اصول فقه نوين ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٨

نوع ششم : دلالت استعمالى تصديقى با منشأيت عرف لغوى عام « 1 » :

اين نوع دلالت ، از آن نظر كه دلالتى است تصديقى و نه تصورى ، ناشى از مقام استعمال است و لذا دلالتى است استعمالى ، و از آن نظر كه مربوط به عرف اهل لغت است - و لذا ضرب‌المثل‌هاى هر لغتى مخصوص اهل آن لغت است - منشأ اين دلالت استعمالى عرف اهل لغت يا عرف لغوى عام است ، و انتقال ضرب‌المثلى از اهل يك لغت به اهل لغتى ديگر ؛ نظير انتقال يك لفظ است از زبانى به زبان ديگر ، كه منشأ آن اقتباس و انتقال است نه اينكه منشأ آن عرف اعم از اهل لغت يعنى عرف عقلا باشد .