تاريخ رشيدى ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٩

گفتار در انابت خان 646

تركش و شمشير در ميان بسته ، سوار ساز ، باشد كه مبارك آيد . و در آنچه او را فرموده‌ام شاگرد تو باشد ، تو استاد وى باش ، 645

بيت :

كس نياموخت علم تير از من * كه مرا عاقبت نشانه نكرد

آنچه من تعليم كردم از مكارم اخلاق شيم و شدايد اسباب عظم كه ؛ مصراع : درشتى و نرمى به هم در به است . و فرح كه مقوى روح است ، مرارت ادويه ، تا به حلاوت شكر آميخته نباشد موافق نيفتد . اما از اين دو مقدمه كه تعليم كردم ، اولى را به اخيار و ثانى را به اغيار در كار بايست .

بيت :

هر طرف چندين سبوكش دارد اين دير خراب * زان ميان سنگ جفايى بر سبوى من رسيد

بالجمله به بهترين طورى روان ساختند . خان تا به كاشغر مشايعت نمود .

نظم :

به رسم وداع آن زمان در برش * گرفت و ببوسيد چشم و سرش

روان گشت شهزاده كامگار * رفيق رهش عونِ پروردگار « 1 »

چون به مغولستان رفت محمد قرغيز پيش رفت ، اكثر قرغيز را آورد و اندكى گريخته دورها به اقاصى مغولستان رفتند . چون زمستان شد در قوچقار قيشلاق انداختند . « 2 »

گفتار در انابت خان 646

گفتار در انابت خان 646 كه هدايتى بود

از عين عنايت بىعلت حضرت غافر توّاب ، جلّت عظمته ، كه در نص كريم و قرآن قديم مىفرمايد كه تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً 647 بر هر ذى نفسى واجب و لازم باشد ، اما به مقتضاى آنكه « التوفيق شىء عزيز لا يعطى الّا بعبد عزيز » ، 648 هرگونه دستى را سايه دولت به آسانى دست ندهد الّا به آنى كه هدايت ازلى و توفيق لم يزلى دستگيرى نمايد .

نظم :

اى فضل تو دست گير من دستم گير * سير آمده‌ام ز خويشتن دستم گير

( 1 ) . نگ : - نظم به رسم . . . پروردگار . ( 2 ) . نگ : + فصل هفتادم .