تاريخ رشيدى ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٦

آمدن سلطان سعيد خان به اندجان « 2 » و در بند افتادن و از آنجا خلاص يافته به كابل پيش بابر پادشاه رفتن

فلاجرم پاى در دامن زواياى خمول فراق كشيدمى و مرارت زهر صبورى را چشيدمى .

بيت :

اى ديده بشنو پند من ، نظاره آن رو مكن * من خو به هجران كرده‌ام ديگر مرا بدخو مكن

و براى تسلى ، شب‌ها بر حواشى حوالى او رفتمى .

بيت :

شب روم بر بام آن مه گوش بر روزن نهم * شيشه بردارم به جايش ديدهء روشن نهم

و روزها را به سر باغ و تماشاى گل به سر بردمى .

بيت :

به عرصه چمن و صحن باغ نگشايد * دلى كه غنچه وش از هجر گلرخى تنگ است

اگر بنده ديدمى از خط نوخير او ياد آمدى و چون ابر بهار گريستمى .

نظم :

رفتم به باغ ، سرو خرامان من نبود * وان نوشكفتهء غنچهء خندان من نبود

و اگر چشمه ديدمى از زلال وصالش ياد آمدى ، در اين بودى كه لاجرعه [ سر ] كشيدمى .

بيت :

اى خضر گر چه نهان به لب جانان از تو * چشمه آب حيات است چه پنهان از تو ( 153 ر )

چون به دور خطش اى ديده شدى ابر بهار * برق از آه و خروش من و باران از تو

اگر از سرو و گل در نظرم آمدى از ياد قد و روى او آه كشيدمى ،

رباعيه :

در باغ روم كوى توام آيد ياد * در گل نگرم روى توام آيد ياد

حاصل الفحوا آنكه ، چنان كه قاعده عشق در همه عاشق و آيين معشوق مىباشد ، مصراع : اولش سوز و گداز و آخرش مردن بود . عشق را نهايت كجاست و معشوقى را غايت نيست تا عاشق بيچاره غايت سعى نموده به نهايت مطلوب رسد .