ايران در زمان شاه صفى و شاه عباس دوم ( فارسي ) — الصفحة ٧٢٥

لغات و اصطلاحات

لجّه : ميان دريا و عميق‌ترين موضع دريا . ( غياث اللغات )

لحقه : جمع لاحق ، پيوسته ، دررسنده . ( لغت‌نامه )

لوتكا : ( روسى ) قايق . ( لغت‌نامه )

متفرّقه آقاسى : از مناسب دولت عثمانى است . رئيس كمانداران ، متفرّقه ، نيزه دار و كماندار كه در سفر ملازم پادشاه مىباشند . ( ناظم الاطباء )

مجلس نوين : واقعه‌نويس دربار پادشاهى ، حضور نويس . ( غياث اللغات )

محصّلان : جمع محصل ، مأمور جمع ماليّات ، قلقچى هم مىگفتند . ( لغت‌نامه )

محفه : هودج‌مانندى كه بر دوش حمل كنند ، كجاوه . ( معين )

مدرار : ابر بسيار بارنده ، باران ريزان . ( لغت‌نامه )

مرصد : جاى نگاه داشتن و موضع چشم داشت و انتظار چيزى . ( غياث اللغات )

مستمال : راضى كردن ، استمالت كردن . ( معين )

مستوفيان : محاسبان عوايد مالياتى . ( لغت‌نامه )

مضمار : ميدان اسب دوانى ، ميدان . ( غياث اللغات )

مقضى الاوطار : كامكار ، حاجب برآورده شده ، كامياب . ( لغت‌نامه )

مقضى المرام : حاجت روا ، كامروا ، كامياب . ( معين )

مكفوف : نابينا ، كور . ( معين )

مناب : قائم‌مقام . ( لغت‌نامه )

مناص : ملجأ . مفرّ پناهگاه . ( لغت‌نامه )

منبر ساختن : انبار كردن ذخيره . ( معين )

منجوق : ماهچهء علم و چتر و آن چيزى باشد كه از زر و سيم و غيره راست كرده بر سر علم لشكر و غيره مىنهند . ( غياث اللغات )

منديل : دستار ، عمامه ، دستارى كه با آن دست را پاك كنند . ( لغت‌نامه )

منقلا : مقدمة الجيش ، پيشرو لشكر . ( سنگلاخ )

مورچل : سنگر ، گودالى كه در محاصرهء قلعه در اطراف آن حفر كنند . ( لغت‌نامه )

ناسور : زخمى كه به سختى معالجه شود . ( لغت‌نامه )