ايران در زمان شاه صفى و شاه عباس دوم ( فارسي ) — الصفحة ٧٢٤

لغات و اصطلاحات

قبق‌انداز : تيرانداز ، قبق‌انداز و قبق‌افكن ، چنان باشد كه چوبى چهل يا پنجاه گز طويل در ميدان استاده كرده و طشت مس يا نقره و غيره بالاى چوب تعبيه نمايند و سواران در عين دوانيدن اسب تير يا تفنگ بر آن طشت مىزنند و در زمان قديم سلاطين ترك به جاى طشت كدوى طلايى يا نقره‌اى از آن چوب مىآويختند .

( آنندراج )

قدرانداز : شخصى باشد كمان دار كه تيرش به خطا نرود . ( برهان )

قره سوران قراسوران : سرهنگ محافظين قافله و محافظين راه . ( ناظم الاطباء )

قطره زدن : تند و تيز راه رفتن . ( برهان )

قورچىباشى : داروغه ، رئيس سلاح داران . ( معين )

قوشچى : ( تركى ) نگاهدار قوش ( ناظم الاطباء ) كسى كه نگهبان پرندگان شكارى است ( فرهنگ نظام ) ميرشكار ( آنندراج )

قوللرآغاسى : رئيس غلامان . ( تذكرة الملوك )

قهال : كمينگاه . ( لغت‌نامه )

كتله‌گوز : در معنى جاثليق آمده است . يكى از درجات روحانيت مسيحيان . ( معين )

كنكاج : ( تركى - مفعولى ) كنكاش ، مشورت كردن . ( معين )

كوتوال : نگهدارندهء قلعهء شهر را گويند . بعضى گويند اين لغت هندى است چه كوت به هندى قلعه است . ( لغت‌نامه )

گاو تازى : سخنان تهديدآميز گفتن ، ترسانيدن . ( معين ) . كنايه از غالب نمودن خود است بر خصم . ( برهان )

گرك يراق : رسانندهء ملزومات و اسلحه ، حامى ، پشتيبان ، مدافع . ( لغت‌نامه ) ؛ رهر برن مىنويسد : « اين مأمور براى تأمين انواع مختلف پارچه و همچنين ساير اشياى مصرفى و از آن گذشته اشياى قيمتى از طلا ساخته‌شده صلاحيت داشته ( نظام ايالات ، ص 184 ) .

گريوه : گذرا ، راه دشوار . ( معين )

گو : گودال ، زمين پست . ( ناظم الاطباء )