ايران در زمان شاه صفى و شاه عباس دوم ( فارسي ) — الصفحة ٧١٩

لغات و اصطلاحات

تاوادان : ( گرجى ) ، اعيان و رجال و بزرگان . ( لغت‌نامه )

تحت الثرى : زير زمين . ( لغت‌نامه )

تخش : كمان ، نوعى از كمان ، تير آتش‌بازى ، تير ، چرخ . ( معين )

ترحال : سفر ، كوچ . ( ناظم الاطباء )

تشريف : خلعت . ( معين )

تقبيل : بوسه زدن ، بوسيدن . ( معين )

تلثيم : بوسه دادن ، بوسيدن . ( غياث اللغات )

تنسوقات : تنسقات ( مغولى ) هديه بسيار گران‌بها كه در سرزمين خان پيدا نمىشود .

( فرهنگ اصطلاحات مغولى )

تنقيح : تفتيش ، تفحص و جستجو . ( ناظم الاطباء )

تواچى : جارچى باشد و آن عبارت از شخصى بود كه از جانب پادشاهان و فرماندهان به ايصال احكام و رسانيدن فرامين مأمور شوند . ( سنگلاخ )

توره : به تركى قاعده و قانون و طرز و روش باشد . ( لغت‌نامه )

توجيه : ترتيب حساب و حوالهء ديوانى . ( ناظم الاطباء )

توزع : پراكندگى . ( معين )

توشمال : خوان‌سالار ، ركابدار . ( رشيدى ) ناظر آشپزخانه سلطنتى .

تيول : ( تركى ) مدد معاش ، واگذار كردن دولت خالصه‌اى از خالصه‌ها يا ماليّات قريه‌اى را به يكى از نوكران خود در ازاى مواجب او در تمام عمر . ( لغت‌نامه )

تيه : بيابانى كه رونده در آن هلاك شود . ( آنندراج )

ثعبان : مار بزرگ و اژدها . ( غياث اللغات )

جباخانه جبه‌خانه : محلى كه توپ و زنبورك و تفنگ و نظاير آن سازند . ( القاب و مواجب )

جاگير : اقطاع ، زمينى كه به امرا و صاحب منصبان دهند تا محصول آن را از كشت و كار و هر چه پيدا شود منصرف گردد . ( لغت‌نامه )

جحيم : يكى از نامهاى هفت دوزخ و آتش بسيار قوى و تند . ( غياث اللغات )