الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٧٧

پاسخ أبو جعفر نقيب به مسأله عدالت صحابه وعدم جواز لعن آنان

كه معناى امر دارد مانند اين آية : والمطلقات يتربصن بأنفسهن ثلاثة قروء ( 1 ) (

وزنان طلاق داده شده سه طهر ( يا سه حيض ) عده نگه مى دارند ) كه معنايش امر

است يعنى بايد در اين مدت عده نگه دارند . ونيز خداوند گنهكاران را لعنت

كرده كه فرموده : لعن الذين كفروا من بني إسرائيل على لسان داود ( 2 ) ( كافران

بني إسرائيل بر زبان داود لعنت شدند ) . ان الذين يؤذون الله ورسوله لعنهم الله في

الدنيا والآخرة ( 3 ) ( آنان كه خدا ورسول أو را مىآزارند خداوند در دنيا وآخرت

لعنتشان كرده است ) . ملعونين أينما ثقفوا اخذوا وقتلوا تقتيلا ( 4 ) ( ملعونند ، هر جا كه

يافت شدند بايد دستگير شوند وبه سختى به قتل رسند ) . ان الله لعن الكافرين

وأعد لهم سعيرا ( 5 ) ( خداوند كافران را لعنت كرده وآتشى سوزان براي آنها فرآهم

كرده است ) . وبه إبليس فرمود : وان عليك لعنتى إلى يوم الدين ( 5 ) ( ولعنت من تا

روز جزا بر تو باد ) .

اما اين كه كسى گويد : ( چه ثوابي در لعن نهفته است ؟ وخداى متعال هيچ گاه

به مكلف نمى گويد : چرا لعنت نكردى ؟ بلكه به أو خواهد گفت : چرا لعنت

كردى ؟ واگر لعن كننده به جاى آن كه بگويد : ( خدا فلانى را لعنت كند ) بگويد :

( خداوندا ، مرا بيامرز ) براي خودش بهتر است ، واگر انساني در تمام عمر خود

إبليس را لعنت نكند بدان سبب مؤاخذه نمى گردد ) . اينها همه سخن نادان

نابخردى است كه نمى داند چه مى گويد . زيرا لعنت فرستادن خود نوعي طاعت

( 1 ) - سوره بقره / 228 . ( 2 ) - سوره مائده / 78 . ( 3 ) - سوره احزاب / 57 . ( 4 ) - سوره نور / 7 . ( 5 ) - سوره احزاب / 64 . ( 6 ) - سوره ص / 78 .