الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٧١

روايات داله بر لزوم لعن

13 - إسحاق بن عمار صيرفي گويد : به امام كاظم عليه السلام گفتم : فدايت شوم ،

درباره آن دو منافق برايم سخنى گوييد كه من از پدرتان درباره آنها سخنانى چند

شنيده أم . فرمود : اى إسحاق ، أولى به منزله گوساله ودومى به منزله سامرى است .

گفتم : فدايت شوم ، درباره آنها بيشتر بفرما . فرمود : به خدا سوگند كه آن دو

بودند كه مردم را در نصرانيت ويهوديت ومجوسيت نگاه داشتند ( ومانع

گرايش آنها به اسلام شدند ) ، خدايشان نيامرزد .

گفتم : فدايت شوم ، بيشتر بفرما . فرمود : سه دسته اند كه خداوند به آنان نظر

رحمت نمى كند وآنان را ( از گناهان ) پاكيزه نمى سازد وعذابي دردناك دارند .

گفتم : فدايت شوم ، آنها كيانند ؟ فرمود : مردى كه امامي را كه از سوى خدا

منصوب نشده به امامت شناسد ، ومردى كه در امامي كه از سوى خدا منصوب

شده طعنه زند ، ومردى كه پندارد اين دو كس ( يا آن دو تن نامبرده ) از اسلام

بهره اى دارند .

گفتم : فدايت شوم ، بيشتر بفرما . فرمود : اى إسحاق ، براي من فرقى ندارد كه

آية محكمى از كتاب خدا را بيندازم ، يا نبوت محمد صلى الله عليه وآله وسلم را انكار كنم ، يا پندارم

كه خدايى در آسمان نيست ، يا آن كه كسى را بر علي بن أبي طالب عليه السلام مقدم بدارم .

گفتم : فدايت شوم ، بيشتر بفرما . فرمود : اى إسحاق در دوزخ واديى است به

نام سقر كه از روزى كه خدايش آفريده شراره اى نكشيده ، اگر خداوند به آن

اجازه شراره كشيدن به قدر سوراخ سوزنى دهد شعله اش همه مردم روى زمين را

بسوزاند ، ودوزخيان از گرما وبوى گند وتعفن اين وادى وعذابهايى كه خداوند

براي أهل آن فرآهم كرده پناه مى جويند ، ودر آن وادى كوهى است كه همه أهل

آن وادى از آن كوه وبوى گند وتعفن آن وعذابهايى كه خداوند براي أهل آن

فرآهم كرده پناه مى جويند ، ودر آن كوه دره اى است كه همه أهل آن كوه از گرما

وبوى گند وتعفن آن وعذابهايى كه خداوند براي أهل آن فرآهم كرده پناه