الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٦٠

يك معجزه

كثرت سم پاهاى خود را يكى پس از ديگرى بلند مى كرد وزمين مى نهاد . آن گاه

به من فرمود : اى اصبغ آيا پيام مرا از حسن نشنيدى ؟ گفتم : چرا ، اى اميرمؤمنان ،

ولى شما را در حالي ديدم كه دوست داشتم به شما بنگرم وحديثي از شما

بشنوم . فرمود : بنشين كه ديگر نپندارم كه از اين روز به بعد از من حديثي بشنوى .

بدان اى اصبغ ، كه من به عيادت رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم رفتم همان گونه كه تو اكنون

آمده اى ، به من فرمود : اى أبا الحسن ، برو مردم را جمع كن وبالاى منبر برو

ويك پله پايين تر از جاى من بايست وبه مردم بگو : ( هش داريد ، هر كه پدر

ومادرش را ناخشنود كند لعنت خدا بر أو باد . هش داريد ، هر كه از صاحبان خود

بگريزد لعنت خدا بر أو باد . هش داريد ، هر كه مزد أجير خود را ندهد لعنت خدا

بر أو باد ) .

اى اصبغ من به فرمان حبيبم رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم عمل كردم ، مردى از آخر

مسجد برخاست وگفت : اى أبا الحسن ، سه جمله گفتى ، آن را براي ما شرح بده .

من پاسخى ندادم تا به نزد رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم رفتم وسخن آن مرد را بازگو كردم .

اصبغ گفت : در اينجا اميرمؤمنان عليه السلام دست مرا گرفت وفرمود : اى اصبغ

دست خود را بگشا . دستم را گشودم ، حضرت يكى از انگشتان دستم را گرفت

وفرمود : اى اصبغ ، رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم نيز همين گونه يكى از انگشتان دست مرا

گرفت ، سپس فرمود : هان ، اى أبا الحسن ، من وتو پدران اين امتيم ، هر كه ما را

ناخشنود كند لعنت خدا بر أو باد . هان كه من وتو مولاي اين امتيم ، لعنت خدا بر

آن كس كه از ما بگريزد . هان كه من وتو أجير اين امتيم ، هر كه از اجرت ما

بكاهد ومزد ما را ندهد لعنت خدا بر أو باد . آن گاه خود آمين گفت ومن هم

آمين گفتم .

اصبغ گويد : سپس امام بيهوش شد ، باز به هوش آمد وفرمود : اى اصبغ ، آيا

هنوز نشسته اى ؟ گفتم : آرى مولاي من . فرمود : آيا حديث ديگرى بر تو بيفزايم ؟