الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٤١

5 - مظلوميت امام علي عليه السلام پس از شهادت

مى كرد وأولاد آن حضرت را به ناحق مى كشت ، انديشيد . يك روز صبح

وزيران را حاضر كرد وگفت : ديشب به خواب ديدم كه هلاكت خاندان

أبي سفيان در مخالفت شان با خاندان پيامبر است وبه خاطرم رسيد كه لعن آنها را

از ميان بردارم . وزيران گفتند : رأى ، رأى أمير است .

چون روز جمعه به منبر رفت يك نفر ثروتمند ذمي برخاست ودختر أو را

خواستگارى نمود . عمر گفت : تو نزد ما كافرى ودختران ما بر كافر حلال نيستند .

ذمي گفت : پس چرا پيامبرتان دختر خود فاطمه را به مرد كافرى چون علي بن أبي

طالب داد ؟ عمر فرياد زد كه چه كسى گفته على كافر است ؟ ذمي گفت : اگر

على كافر نبود پس چرا أو را لعن مى كنيد ؟

عمر شرمنده شد واز منبر فرود آمد وبه قاضيان شهرهاى اسلامى نوشت كه

أمير المؤمنين عمر بن عبد العزيز لعن على را از ميان برداشت ، زيرا اين كار بدعت

وگمراهى بوده است .

ونيز پانصد نفر از افسران شجاع را دستور داد كه در جمعه ديگرى در زير

لباس اسلحه پوشيدند وخود به منبر بالا رفت ، وعادت خطيبان آن بود كه در

پايان خطبه آن حضرت را لعن مى كردند ، أو چون از خطبه فارغ شد به جاى لعن

اين آية را خواند : ان الله يأمر بالعدل والإحسان . . . ( 1 ) ( خداوند به عدالت

ونيكوكارى وپرداخت حق خويشاوند فرمان مى دهد واز كارهاى زشت وناپسند

وستم باز مىدارد ، خداوند شما را پند مى دهد ، باشد كه پند پذيريد ) ، واز منبر

فرود آمد .

مردم از أطراف مسجد فرياد برآوردند كه أمير المؤمنين كافر شده ، وبر أو

حمله كردند تا أو را به قتل رسانند ، عمر افسران را صدا زد وآنان شمشير

( 1 ) - سوره نحل / 90 .