الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٤

17 - دوست أو مؤمن ودشمن أو منافق است

اسلمى آمد وگفت : اى رسول خدا ، على چنين كرد ، أو كنيزكى را براي خود

برداشت ! پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم چندان به خشم آمد كه چهره مباركش گلگون شد ، وچند

بار فرمود : على را براي من واگذاريد ، على از من است ومن از على ، وبهره أو از

خمس بيش از آن است كه برگرفته ، أو پس از من سرپرست هر مؤمني است ) .

( احمد حنبل در چند جاى مسند ودر كتاب فضائل علي عليه السلام ، وبيشتر محدثان نيز روايت

كرده اند )

14 - ( من وعلى نوري بوديم در برابر خداوند چهارده هزار سال پيش از آن كه

آدم را بيافريند ، چون آدم را آفريد آن نور را در أو تقسيم كرد ودو پاره ساخت ،

پاره اى من وپاره اى علي عليه السلام ) .

( احمد در مسند وكتاب فضائل علي عليه السلام ، وكتاب فردوس با اين اضافه ( آن گاه انتقال يافتيم

تا در عبد المطلب قرار گرفتيم ، نبوت از آن من شد ووصيت از آن علي عليه السلام ) .

15 - ( يا علي ، نگاه به چهره تو عبادت است ، تو هم در دنيا سالارى وهم در

آخرت ، هر كه تو را دوست بدارد مرا دوست داشته ودوست من دوست

خداست ، ودشمن تو دشمن من است ودشمن من دشمن خداست ، واي بر آن

كه تو را دشمن بدارد ) . ( مسند أحمد )

16 - ( چون شب بدر فرا رسيد رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمود : كيست كه براي ما آب

آورد ؟ هيچ كس داوطلب نشد . علي عليه السلام برخاست ومشكى را برداشت وبه سوى

چاهى ژرف وتاريك رفت ودر آن فرو شد ، خداوند به جبرئيل وميكائيل

وإسرافيل وحى كرد كه خود را براي يارى محمد وبرادرش وحزب أو آماده كنيد ،

آنان از آسمان فرود آمدند با هاى وهويى كه هر كه مى شنيد مىهراسيد ، چون

برابر چاه قرار گرفتند همگى براي گرامىداشت وتجليل أو بر وى سلام

كردند ) . ( احمد در كتاب فضائل علي عليه السلام )

17 - ( پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم در روز جمعه براي مردم خطبه اى خواند ، فرمود : اى مردم ،