الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٢١

گلايه امام عليه السلام از سستى ياران خود

قرآن واجراى طلاق طبق قرآن وسنت وا دارم ، 22 ) وزكات را از همه اصنافش

طبق مقررات آن دريافت كنم ، 23 ) ووضو وغسل ونماز را به وقت وقانون

وجايگاه اصلى آنها بازگردانم ، 24 ) وأهل نجران را به جاى خودشان بازگردانم ،

25 ) وأسيران فارس وملتهاى ديگر را به مقررات كتاب خدا وسنت پيامبرش

بازگردانم ، آيا قشونم از گرد من نمىپاشند ؟

به خدا سوگند كه من به مردم فرمان دادم كه در ماه رمضان تنها نماز واجب را

به جماعت گزارند وبه آنها اعلام كردم كه جماعت در نماز نافله بدعت است ،

شيون وفرياد جمعى از قشونم كه در ركاب من مى جنگيدند بلند شد كه اى

مسلمانان ، سنت عمر دگرگون شد ! على ما را از نماز نافله ماه رمضان باز مى دارد !

ومن ترسيدم كه در يك سو از لشگرم شورشى به پا كنند .

من از دست اين أمت از نظر تفرقه وپيروى از پيشوايان گمراهى وخوانندگان

به سوى آتش چه كشيدم !

من از اين خمس سهم ذي القربى را عطا مى كنم ، زيرا خداوند فرموده : ( بايد

اين سهم ها را بدهيد ) اگر به خدا وبه آنچه در روز تميز حق از باطل ، روزى كه

دو گروه اسلام وكفر با هم روبرو شدند ( روز بدر ) بر بنده خود نازل كرديم ايمان

داريد ) . ( 1 ) به خدا سوگند كه مقصود از ذي القربى ما هستيم كه خداوند ما را قرين

خود ورسول خود ساخته وفرموده : ( آنچه را خدا به رسول خود از أهل آباديها

بهره كرد ) از آن خدا ورسول وخويشاوندان نزديك ويتيمان وتهىدستان ودر

راه ماندگان ( از ما خاندان پيامبر ) است ، تا اين كه دست گردان ميان توانگردان شما

نباشد ، وآنچه را رسول به شما داد بگيريد واز آنچه شما را از آن نهى كرد

دست باز داريد ، واز خدا ( در ستم به خاندان محمد ) بپرهيزيد ، كه خدا سخت

( 1 ) - سوره انفال / 41 .