الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩١٨

گلايه امام عليه السلام از سستى ياران خود

همچنان كه نمك در آب حل مى شود دلهاى اينان را آب كن . ( 1 )

33 - آن حضرت پس از شهادت محمد بن أبي بكر نامه اى به عبد الله بن عباس

نوشت بدين مضمون : اما بعد ، مصر ( به دست عمروعاص وياران ديگر معاوية )

فتح شد ومحمد بن أبي بكر - كه خدايش بيامرزد - به شهادت رسيد ، ما مزد

وپاداش از دست دادن أو را از خدا خواهانيم ، زيرا أو براي ما فرزندى مهربان

ووفادار ، فرماندارى سخت كوش وخدمت گزار ، شمشيرى برنده وستونى استوار

وپناه دهنده بود . من هميشه مردم را به پيوستن به أو تشويق مى كردم وپيش از اين

حادثه آنها را به يارى أو فرمان مى دادم ، وآشكارا ونهان ومكرر وپيوسته

فرا مى خواندم ، اما برخى از آنان با اكراه وبي ميلى مى آمدند ، وگروهى به دروغ

عذر مى آوردند ، ودسته اى ديگر هم نشسته واز يارى دست مى كشيدند . از خدا

مى خواهم كه مرا به زودى از ايشان نجات دهد . به خدا سوگند اگر هنگام

رويا رويى با دشمن طمع به شهادت نداشتم ودل را در گرو مرگ نمى نهادم ،

دوست داشتم كه حتى يك روز در كنار اينان نمانم وهرگز رويشان را نبينم . ( 2 )

34 - ودر نامه اى در پاسخ معاوية نوشت : وگفتى : مرا مانند شترى كه چوبى

در بيني اش نموده به دنبال مى بردند تا بيعت كنم ، به آيين خدا سوگند كه خواستى

نكوهش كنى ولى ستايش نمودى ، وخواستى رسوا كنى اما رسوا شدى ، زيرا بر

مسلمان - مادامى كه در دينش شك رخنه نكند ويقينش ترديد نپذيرد - عيب

نيست كه مورد ستم قرار گيرد ، البتة روى اين حجت من با ديگران است اما

گوشه اى از آن را كه گفتنى بود با تو گفتم . ( 3 )

35 - سليم بن قيس گويد : ريسمانى به گردن حضرتش انداختند وفاطمه عليها السلام بر

( 1 ) - نهج البلاغة خطبه 25 . ( 2 ) - همان ، نامه 35 . ( 3 ) - همان ، نامه 28 .