الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩١٧

گلايه امام عليه السلام از سستى ياران خود

كسى كه مى خواهد خار را با خار بيرون كشد كه مى داند مايه افزونى درد خواهد

شد . خداوندا ، طبيبان اين درد جانكاه وبي درمان خسته شدند وآبكشان از اين

طنابهاى چاه درمانده گشتند . ( 1 )

31 - وفرمود : اى مرد نمايان نامرد ، كودك صفتان ونو عروس خردان ، كاش

شما را نديده ونمى شناختم ، اين آشنايى جز افسوس واندوه چيز ديگرى برايم

در بر نداشت ، خدا شما را بكشد كه دلم را خسته وسينه أم را پر از خشم وكين

ساختيد وغم واندوه را جرعه جرعه به كامم ريختيد ، وآن قدر با نافرمانى

وبي تفاوتى برنامه هاى مرا به هم زديد تا آن كه قريش گفتند : ( پسر أبو طالب مرد

دليرى است اما با شيوه جنگ آشنا نيست ) . زهى گستاخى ! آيا هيچ يك از آنها

در كار جنگ پر كارتر وپيش گام تر از من بوده است ؟ من هنوز بيست سال نداشتم

كه دست به پيكار زدم واكنون كه از شصت گذشته أم دست از آن بر نداشته أم . اما

افسوس ، آن كس كه به فرمانش نروند تدبير ورايش به كار نيايد . ( 2 )

32 - وفرمود : به من خبر رسيده كه بسر به يمن لشكر كشيده است ، به خدا

سوگند كه من گمان مى كنم اين قوم با گرد آمدن به گرد باطل خود ، وپراكندگى

شما از پيرامون حق خود ، ونافرمانى شما از امام بر حق وفرمانبردارى آنها از

پيشواى باطل ، وامانت دارى آنها وخيانت شما ، ودرستى آنها در شهرهاى خود

ونادرستى شما ، سر انجام دولت را از چنگتان به در آورند وبر شما چيره گردند .

چندان به شما بي اعتمادم كه مىترسم اگر قدحى به كسى بسپارم بند آن را بربايد .

خداوندا ! من از اينان آزرده أم واينان از من ، ومن از اينان دل تنگم واينان از من ،

پس مرا يارانى بهتر از ايشان ده ، وكسى بدتر از من بر ايشان گمار . خداوندا ،

( 1 ) - نهج البلاغة ، خطبه 119 . اختصاص مفيد / 156 . ( 2 ) - نهج البلاغة ، خطبه 27 .