الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩١٦

گلايه امام عليه السلام از سستى ياران خود

ساكت شد به اميد آن كه أو را پاسخ دهند ويا يك نفر سخنى بگويد ولى احدى

لب به سخن نگشود وكلمه اى نگفت . چون سكوت آنها را ديد از منبر فرود آمد

وپياده به راه افتاد تا به نخيله رسيد ، مردم نيز به دنبال أو به راه افتادند تا آن كه

گروهى از سران گفتند : اى أمير مؤمنان ، بازگرد كه ما تو را كفايت خواهيم كرد .

فرمود : شما نه تنها مرا كفايت نمى كنيد كه خودتان را نيز كفايت نمىتوانيد كرد ،

وپيوسته اصرار كردند تا حضرت را با همه ناراحتى واندوهى كه داشت به منزل

باز گرداندند .

امام عليه السلام سعيد بن قيس همداني را با هشت هزار نفر از نخيله گسيل داشت ، زيرا

باخبر شده بود كه دشمن با جمعيت انبوهى روى آورده است ، سعيد بن قيس بر

ساحل فرات در طلب سفيان بن عوف شد ، وقتي به عانات رسيد هانى بن خطاب

همداني را پيشاپيش فرستاد وأو تا نزديك سرزمين قنسرين دشمن را تعقيب كرد

ولى آنان گريخته بودند وأو هم بازگشت . ( 1 )

29 - وفرمود : همه أمتها از ستم واليان خود مىترسند ومن از ستم رعيت

خود بيمناكم . . . اى گروه مردمى كه بدنهاتان حاضر است اما عقلتان از سرتان

پريده وهمدل وهماهنگ نيستيد واميرانتان گرفتار شمايند ، أمير شما با آن كه

مطيع خداست أو را نافرمانى مى كنيد ، وأمير شاميان با آن كه خدا را نافرمانى

مى كند آنها از أو فرمان مى برند ! به خدا دوست داشتم كه معاوية شما را مانند

درهم ودينار با من معامله مى كرد ، ده تن از شما را مى گرفت ويكى از ياران

خود را به من مى داد ! ( 2 )

30 - وفرمود : . . . مى خواهم با شما مداوا كنم وخود درد من شده أيد ، چون

( 1 ) - شرح نهج البلاغة 2 / 88 . ( 2 ) - نهج البلاغة ، خطبه 95 .