الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٠٧

4 - مظلوميت آن حضرت در مسأله تحكيم

كساني كه از شما كشته شده اند وشما منكر فضل آنها نيستيد ومى دانيد كه از شما

بهتر بودند در آتش دوزخ خواهند بود ؟ !

گفتند : اى اشتر ، دست از ما بدار ، ما براي خدا با آنان جنگيديم وبراي خدا

هم دست از جنگ بر مى داريم ، ما مطيع تو نخواهيم بود پس از ما دور شو ! اشتر

گفت : به خدا سوگند كه شما را فريفتند وشما هم فريب خورديد ، وشما را به

ترك جنگ فرا خواندند وأجابت كرديد ، اى پيشانى سياهان ، ما مى پنداشتيم كه

نماز شما به خاطر زهد در دنيا وشوق به ديدار خدا بود ولى اكنون فرار شما را

جز از مرگ به سوى دنيا نمى بينم ، هان زشتى باد بر شما اى همرنگ شتران

نجاستخوان شما هرگز روى عزت را نخواهيد ديد ، پس مانند قوم ستمگران ( از

رحمت خدا ) دور باشيد .

آن گاه به يكديگر ناسزا گفتند ، وآنها با تازيانه بر صورت مركب اشتر زدند

واشتر نيز با تازيانه بر صورت مركبهاى آنان زد ، علي عليه السلام فريادى بر سر آنان زد

وآنها دست باز داشتند . اشتر گفت : اى اميرمؤمنان ، اين صفها را در يكديگر داخل

كن تا دشمن را بكوبند ، آنان فرياد زدند : اميرمؤمنان داورى را پذيرفت وبه

حكم قرآن رضا داد . اشتر گفت : اگر اميرمؤمنان پذيرفته وراضى شده من نيز به

هر چه آن حضرت راضى شده راضى هستم .

مردم همه پيش آمده مى گفتند : اميرمؤمنان راضى شد ، اميرمؤمنان پذيرفت ،

وآن حضرت ساكت بود وسر به زير افكنده كلمه اى سخن نمى گفت . سپس

برخاست ومردم همه ساكت شدند ، فرمود : . . . هان بدانيد كه من ديروز

اميرمؤمنان بودم وامروز مأمور ( مؤمنان ) شده أم ، وديروز نهى كننده بودم وامروز

تحت نهى ديگران قرار گرفته أم ، شما دوست داريد زنده بمانيد ومن نبايد شما را