الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٩٨

3 - مظلوميت آن حضرت در شوراى حكومت

مانند كسى است كه كوه را با سنگريزه ودريا را با قطره قياس گيرد ) .

مرگ بر مردمى كه عقب زدند كسى را كه خدا پيش داشته بود ، وپيش داشتند

كسى را كه خدا عقب زده بود ، چنان كه ابن أبي الحديد گويد : ( شگفتا از مردمى كه

تو را با آن پايگاه بلند عقب زدند در صورتي كه گونه ديگران در جاى قدم تو

قرار دارد ) !

نيز ابن أبي الحديد گويد : امام عليه السلام فرمود : ( من در جنگ جمل گرفتار چند

شخصيت بودم : دليرترين مردم ، توانگرترين وبخشنده ترين مردم ،

فرمانبردارترين مردم از مردم ، مكارترين وزيادة طلب ترين مردم . ( 1 ) من گرفتار

زبير شدم كه هيچ گاه از حريف روى برنتابيد . وگرفتار يعلى بن منيه كه مال را بر

شتران بسيارى بار مى كرد وبه هر مردى سى دينار ويك أسب مى داد تا با من

بجنگند . وگرفتار عايشه كه هر اشاره اى با دست مى كرد مردم بدان سو مى رفتند

واز أو پيروى مى كردند . وگرفتار طلحه كه به عمق أو در زيادة طلبي ( يا نخوت

وتكبر ) نمى توان رسيد وبه مكرش دست نتوان يافت ) .

وآورده است كه : ( حضرتش عثمان بن حنيف را به سوى طلحه وزبير فرستاد ،

رفت وبازگشت وگفت : اى اميرمؤمنان ، دست خالى بازگشتم . فرمود : هرگز ،

بلكه دست پر بازگشتى وبه خير رسيدى . سپس فرمود : شگفتا كه اين دو در برابر

أبو بكر وعمر تسليم بودند وبا من مخالفت مىورزند ! در صورتي كه به خدا

سوگند مى دانند كه من از أبو بكر وعمر كمتر نيستم . خداوندا ، آن دو را بگير وبه

كيفر خود برسان ) .

آرى ، تنها كينه اى كه از أو به دل داشتند همين بود كه حضرتش ايمان به

خداى عزيز حميد داشت ، وتنها سبب منع أو از خلافت عدالت گرايى حضرتش

( 1 ) - يا : متكبرترين مردم .