الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٦٩

12 - دارميه جحونيه

نشسته است ) .

سعيد گفت : وهموست اى اميرمؤمنان كه در شعر خود مى گفت :

لقد كنت آمل أن أموت ولا أرى * فوق المنابر من أمية خاطبا

والله أخر مدتي فتطاولت * حتى رأيت من الزمان عجائبا

في كل يوم لا يزال خطيبهم * وسط الجموع لآل أحمد عاتبا

( آرزو داشتم بميرم ويك سخنگوى از بنى أمية را بر بالاى منبر نبينم ) .

( ولى خداوند اجل مرا به تأخير انداخت وعمر من در از شد تا از زمانه

عجايبى ديدم ) .

( هر روز سخنران آنها را مى بينم كه در ميان جمعيت به آل احمد بد مى گويد

وسرزنش مى كند ) .

سپس ساكت شدند . بكاره گفت : اى اميرمؤمنان ، سگهاى دربارت پارس

كردند وعوعوكنان زوزه كشيدند ولى عصاي من كوتاه وصدايم شكسته

وچشمم نابيناست كه بتوانم آنها را از خود برانم ، وبه خدا سوگند من گوينده همين

اشعارى هستم كه گفتند وهرگز تكذيب نمى كنم ، تو نيز هر چه خواهى بكن كه

ديگر زندگى پس از اميرمؤمنان ( على ) صفايى ندارد .

معاوية گفت : هيچ چيز از مقام تو نمىكاهد ، حاجت خود را بگو كه روا

خواهد شد . آن گاه حوائج أو را بر آورد وبه شهر خود بازگرداند . ( 1 )

12 - دارميه حجونيه

ابن عبد البر گويد : سهل بن أبي سهل تميمي از پدرش روايت كرده كه گفت :

معاوية به حج رفت ، در آنجا از زنى به نام دارميه حجونيه كه زنى سياه چرده

( 1 ) - أعلام النساء 1 / 137 ، عقدالفريد 1 / 346 .