الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٦٨

11 - بكاره هلاليه

مى نمود كه بدون ترس وبيم در درياى خروشان جنگ فروروند . هنگام پيرى

وفرسودگى به همراه دو خادم خود كه بر آنها تكيه نموده بود عصا به دست بر

معاوية وارد شد وبر وى به عنوان خليفه سلام كرد . معاوية به نيكى أو را پاسخ

داد واجازه نشستن داد ، مروان بن حكم وعمرو بن عاص هم نزد أو بودند . مروان

لب به سخن گشود وگفت : اى اميرمؤمنان ، آيا أو را مىشناسيد ؟ گفت : أو

كيست ؟ مروان گفت : همان زنى است كه در جنگ صفين دشمن را بر عليه ما

يارى مى داد ، واوست كه در شعر خود مى گفت :

يا زيد دونك فاستشر من دارنا * سيفا حساما في التراب دفينا

كان مذخورا لكل عظيمة * فاليوم أبرزه الزمان مصونا

( اى زيد ، برخيز وبرو از خانه ما شمشيرى را كه زير خاك پنهان كرده أيم

بيرون آر وبياور ) .

( آن شمشير براي هر امر بزرگى ذخيرة شده وامروز زمانه آن را صحيح

وسالم آشكار ساخته است ) .

عمروعاص گفت : وهموست اى اميرمؤمنان كه در شعر خود مى گفت :

أترى ابن هند للخلافة مالكا * هيهات ذاك وما أراد بعيد

منتك نفسك في الخلاء ضلالة * أغراك عمرو للشقا وسعيد

فارجع بأنكد طائر بنحوسها * لاقت عليا أسعد وسعود

( آيا پسر هند را مالك خلافت مى دانى ؟ هرگز چنين نيست وآنچه أو خواسته

بسى دور از حقيقت است ) .

( نفس تو در خلوت تو را از روى گمراهى فريفته وآرزومند كرده است

وعمروعاص وسعيد هم تو را گول زده اند ) .

( پس بدبختانه وشانس ناآورده بازگرد ، زيرا كه هماى سعادت بر سر على