الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٦٧

11 - بكاره هلاليه

نزديك مى ساخت چندان با هيبت بود كه در حضورش جرأت سخن گفتن

نداشتيم .

آن بزرگوار - كه درود خدا بر أو باد - أهل ديانت را بزرگ مى شمرد وبينوايان

را به خود نزديك مى ساخت . نه نيرومند به باطل أو طمع داشت ونه ناتوان از

عدالتش نوميد بود . به خدا سوگند يك شب به چشم خود ديدم كه در محراب

عبادت ايستاده بود - در وقتي كه تاريكى شب همه جا را فرا گرفته وستارگان

غروب كرده بودند - ودست به محاسن گرفته بود ومانند مار گزيده به خود

مى پيچيد وچون مصيبت زده مى گريست ومى گفت : اى دنيا ، ديگرى را بفريب ،

آيا متعرض من شده اى وبه من رو آورده اى ؟ هيهات كه من تو را سه طلاقه

كرده أم ورجوعي در كار نيست ، عمرت كوتاه ، خطرت بزرگ وعيشت ناچيز

است ، آه از توشه اندك وسفر در از وراه ترسناك !

سخن ضرار كه به اينجا رسيد أشك معاوية بي اختيار فرو ريخت وگفت : خدا

رحمت كند أبو الحسن را ، به خدا سوگند همين گونه بود كه گفتى . اكنون اى ضرار

بگو ببينم چگونه بر أو اندوه مى برى ؟ گفت : شبيه مادرى كه فرزند عزيزش را در

دامنش سر بريده باشند ، كه اشكش باز نمى ايستد ودردش پوشيده نمى ماند .

معاوية دستور داد كه مال فراوانى به أو دهند ، أو نپذيرفت وبازگشت در حالي

كه بر اميرمؤمنان عليه السلام ندبه مى كرد . ( 1 )

11 - بكاره هلاليه

عمر رضا كحاله گويد : وى از زنان عرب موصوف به شجاعت ودلاورى

وفصاحت وشعر ونثر وخطابه بود ، أو در جنگ صفين از ياران علي عليه السلام به شمار

بود ودر آنجا سخنرانيهاى پرشور حماسى مى كرد ومردان جنگى را تشويق

( 1 ) - أشعة الأنوار في فضل الحيدر الكرار / 326 وسفينة البحار 2 / 657 ، مادة وصف .