الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٦٥

فصل 16 : قرب ومنزلت امام علي عليه السلام در پيشگاه خدا

بزرگتر از كوههاى استوار ودرياهاى خروشان است ، خلايق گويند : اين بنده

هلاك گرديد ! وشك نمى برند كه از هلاك شدگان وكساني است كه در عذاب

خدا جاودان بمانند . آن گاه از سوى خداى متعال ندا آيد : اى بنده گنهكار جانى ،

اينها گناهان هلاك كننده است ، آيا در برابر اينها حسنه اى دارى كه با آنها برابرى

كند تا به رحمت خدا به بهشت أو درآيى ، يا از اين گناهان بيشتر باشد تا به وعده

خدا داخل بهشت گردى ؟ آن بنده گويد : نمى دانم . منادى پروردگارمان ( به أو )

گويد : پروردگار من گويد : در صحراى قيامت ندا در ده : هش داريد كه من

فلان بن فلان از فلان شهر وفلان قريه هستم ودر گرو گناهانى به اندازه كوهها

ودرياها ، وكار نيكى در برابر آنها ندارم ، پس هر يك از أهل اين محشر كه به أو

خدمتي كرده أم يا كار نيكى درباره أو انجام داده أم به پاداش آن مرا فرياد رسد ،

كه اينك آغاز نياز شديد من به آن است .

آن مرد چنين ندا كند ، نخستين كسى كه أو را پاسخ دهد علي بن أبي طالب

است كه سه بار گويد : لبيك ، اى گرفتار در محبت من واى ستمديده از دست

دشمنانم . آن گاه أو به همراه عده بسيارى كه باز هم از تعداد خصمهايش كه از أو

طلبكارند كمترند مى آيد ، وآن همراهان گويند : اى اميرمؤمنان ، ما برادران مؤمن

أو هستيم كه بسيار به ما مهربان بود وما را گرامى مى داشت ودر معاشرت با ما با

همه احسانى كه به ما داشت فروتنى مى كرد ، اينك ما از همه طاعات خود دست

برداشته وآنها را به أو بخشيديم . علي عليه السلام گويد : پس با چه عملي به بهشت

پروردگارتان در مى آييد ؟ گويند : به رحمت واسعه خدا كه دوستان تو وخاندانت

- اى برادر رسول خدا - فاقد آن نيستند .

از سوى خداى متعال ندا آيد : اى برادر رسول خدا ، اين برادران مؤمن أو

طاعت خود را به أو بخشيدند ، تو چه چيز به أو مى بخشي ؟ زيرا من داورم ، هر

گناهى كه ميان من واوست به پاس دوستى أو نسبت به تو برايش بخشيدم ، اما