الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٦٤

فصل 16 : قرب ومنزلت امام علي عليه السلام در پيشگاه خدا

تقديسى ، سپس نور مرا شكافت وآسمانها وزمينها را از آن آفريد ومن به خدا

سوگند از آسمانها وزمين بزرگترم ، ونور علي بن أبي طالب را شكافت وعرش

وكرسي را از آن آفريد وعلي بن أبي طالب به خدا سوگند از عرش وكرسي برتر

است ، ونور حسن را شكافت ولوح وقلم را از آن آفريد وحسن به خدا سوگند

از لوح وقلم برتر است ، ونور حسين را شكافت وبهشتها وزنان بهشتى را از آن

آفريد وحسين به خدا سوگند برتر از حورالعين است .

آن گاه مشارق ومغارب تاريك بود ، فرشتگان به خداوند شكوه بردند

وخواستند كه آن تاريكى را از آنان بردارد ، خداوند كلمه اى گفت واز آن روحي

را آفريد ، سپس كلمه اى ديگر گفت واز آن كلمه نوري را آفريد ، آن گاه آن نور

را به آن روح پيوند داد ودر جايگاه عرش نهاد واز نور آن مشارق ومغارب

روشن گشت ، وأو فاطمه زهرا ست واز همين رو زهراء ناميده شد ، زيرا از نورش

آسمانها روشن شد .

اى پسر مسعود ، چون روز قيامت شود خداى بزرگ به من وعلى گويد : هر

كه را خواهيد به بهشت بريد وهر كه را خواهيد به دوزخ در آريد ، واين است

معناى اين آية : ( شما دو تن درافكنيد در دوزخ هر كفركيش عناد ورزى را ) ، ( 1 ) كافر

كسى است كه نبوت مرا انكار كند ، وعناد ورز كسى است كه ولايت علي بن أبي

طالب وخاندان أو را انكار نمايد ، وبهشت از آن شيعيان ودوستان أو است .

( 2 ) رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در ضمن حديثي فرمود : هان بدانيد كه از شيعيان علي عليه السلام

كس هست كه در روز قيامت بيايد در حالي كه در كفه ترازوى عملش گناهانى

( 1 ) - سوره ق / 24 . ( 2 ) - بحار الأنوار 40 / 43 .