الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٦٠

فصل 16 : قرب ومنزلت امام علي عليه السلام در پيشگاه خدا

روبروى خانه كعبه نشسته بودم كه فاطمة بنت أسد مادر اميرمؤمنان عليه السلام كه نه ماهه

حامله بود وزايمانش به تأخير افتاده بود پيش آمد وگفت : پروردگارا ، من به تو

وهمه رسولان وكتابهاى آسمانى تو ايمان دارم ومن سخن جدم إبراهيم خليل عليه السلام

را باور دارم واوست كه اين خانه كهن تو را بنا كرده است ، پس به حق همان كه

اين خانه را بنيان نهاد وبه حق كودكى كه در شكم دارم از تو مى خواهم كه

زايمان را بر من آسان كنى .

ناگاه ديديم كه ديوار پشت خانه شكافت ، فاطمه داخل شد واز ديد ما پنهان

گشت وديوار به هم آمد ، هر چه كرديم قفل در باز شود باز نشد ، دانستيم كه اين

كارى خدايى است . فاطمه پس از چهار روز بيرون آمد در حالي كه اميرمؤمنان

علي عليه السلام را روى دست داشت وگفت : من بر زنان پيش از خود برترى يافته أم ،

زيرا آسيه دختر مزاحم به طور نهاني در جايى به پرستش خدا پرداخت كه

دوست نمى داشت در آنجا پرستش شود مگر به ناچار ، ومريم دختر عمران

شاخه درخت خشك خرما را با دست تكان داد تا خرماى تازه فرو ريخت

وخورد ، ولى من داخل خانه شكوهمند خدا شدم واز ميوه ها وخوراكيهاى بهشت

خوردم وچون خواستم بيرون شوم هاتفى مرا ندا داد : اى فاطمه ، أو را ( على ) نام

گذار كه أو ( على ) ( 1 ) است ، وخداى على أعلى مى فرمايد : من نام أو را از نام خود

گرفتم وبه آموزش خود أدب آموختم وأو را بر علم پوشيده أم آگهى دادم ،

وأو است كه بتهاى نهاده در خانه مرا مىشكند واوست كه بر بالاى بأم خانه أم اذان

مى گويد ومرا به پاكى وبزرگى مىستايد ، خوشا حال آن كس كه أو را دوست

بدارد وفرمان برد ، وواي بر آن كس كه أو را دشمن بدارد ونافرمانى كند . ( 2 )

( 1 ) - يعنى والا وبلند جايگاه . ( 2 ) - بشارة المصطفى / 8 .