الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١٩

فصل 6 : جود وبخشش امام علي عليه السلام

لاتزهد الدهر في زهو تواقعه * فكل عبد سيجزى بالذي عملا

( مرا حله اى پوشاندى كه روزى جلوه اش كهنه مى شود ومن تو را حله اى از

ثناى زيبا خواهم پوشاند ) .

( اگر به ثناى زيباى من نائل شوى به مكرمتى دست يافته اى كه به جاى آن

چيز ديگرى نخواهى خواست ) .

( ثنا وستايش ياد صاحبش را زنده مى دارد مانند باران كه كوه ودشت را از

ترى خود زنده مى سازد ) .

( به خاطر بزرگى وكبرى كه به دست مى آورى به روزگار بي اعتنا مشو ، كه هر

بنده اى به پاداش عمل خود خواهد رسيد ) .

علي عليه السلام فرمود : برايم دينار بياوريد . صد دينار آوردند وهمه را به سائل داد .

اصبغ گويد : من گفتم : اى اميرمؤمنان ، يك حله وصد دينار به أو بخشيدى !

فرمود : آرى ، از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم شنيدم كه مى فرمود : ( هر يك از مردم را در

جاى ومنزلت خودش قرار دهيد ) ، ومنزلت اين مرد در نزد من همين بود . ( 1 )

3 - سائلى نزد علي عليه السلام آمد ، حضرت به أو نگريست وديد كه رنگ چهره اش

از شرم تغيير كرده است ، به أو فرمود : حاجتت را بر زمين بنويس تا خوارى

خواهش را در چهره ات نبينم . أو نوشت :

لم يبق لي شئ يباع بدرهم * تغنيك حالة منظري عن مخبري

إلا بقية ماء وجه صنته * أن لايباع ونعم أنت المشتري

( هيچ چيزى برايم نمانده كه به درهمى به فروش رود ، ورنگ رخساره أم تو را

از سر درونم خبر مى دهد ونيازى به گفتن ندارد ) .

( تنها ته آبرويى مانده كه آن را نگاه داشته أم كه به فروش نرود ، وتو خوب

( 1 ) - تاريخ ابن عساكر 3 / 246 .