الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٩

فصل 4 : جمال وشمايل امام علي عليه السلام

9 - علامه علي بن عيسى اربلى رحمه الله گويد : خطيب ابوالمؤيد خوارزمي از

أبى إسحاق روايت كرده است كه گفت : على را ديدم كه موى سر وصورتش

سپيد ، شكمش بزرگ وقامتش ميانه بود . وابن منده گفته كه آن حضرت سبزه

وگندمگون ، درشت چشم ، بزرگ شكم وميان قامت مايل به كوتاهى بود وموى

سر وصورتش سپيد بود . ومحمد بن حبيب بغدادي صاحب كتاب بزرگ

( المحبر ) درباره صفات آن حضرت اين مطلب را افزوده كه گندمگون وخوش

سيما وپر گوشت بود .

آن حضرت به لقب انزع بطين مشهور بود ، انزع هم در صورت است وهم

در معنا . انزع در صورت كسى است كه موى دو طرف جلو سرش ريخته باشد ،

وجاى ريختگى مو را نزعه ودو طرف را نزعتان گويند ، وزن با چنين وضعي را

نزعاء نگويند بلكه زعراء نامند . وبطين كسى است كه شكمى بزرگ دارد . اما

انزع در معنا كسى است كه هم گرايش دارد وهم تنفر ، وآن حضرت انزع بود ،

زيرا جانش از ارتكاب شهوات متنفر بود واز آنها اجتناب مى ورزيد ، وبه

اجتناب از گناهان گرايش داشت وراه هر گناهى را بسته بود ، وبه كسب طاعات

مشتاق بود وآن را مىطلبيد وبدان مى رسيد ، وبه جمع نيكيها گرايش داشت

وجامه زيباى حسنات را هميشه به تن داشت .

اما بطين معنوي بود ، زيرا سرشار از علم بود ، وبه اقتضاى علم خود كه به

حق اليقين رسيده بود پاره اى از علومش را آشكار وپاره اى را پنهان مى داشت .

علومى كه از آن حضرت به ظهور پيوسته روشن تر از صبح وسريع تر از باد در

پهنه آفاق است ، وعلومى كه پنهان مانده همان است كه خود فرمود : ( من علومى

نهان در سينه دارم كه اگر آشكار سازم شما مانند ريسمانهاى بلند در چاههاى

عميق به لرزه مىافتيد ) . ويكى از شاعران اين معنا را به نظم كشيده ، گويد :