الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٥٨

فصل 4 : جمال وشمايل امام علي عليه السلام

ژيان بود وبازويش از ساعدش تميز داده نمى شد ، دستهايى درشت وپر گوشت

داشت ، گردنى نرم ونازك چون تنگ سيم فأم داشت ، موهاى جلو سرش ريخته

بود وتنها در پشت سر مو داشت ، محاسنش پرپشت بود ، خضاب نمى كرد

وبرخى گفته اند خضاب مى كرد ولى مشهور آن است كه موهاى صورتش سپيد

بود ، هنگام راه رفتن به راست وچپ تمايل داشت ، ساعد ودستى درشت

داشت ، هنگام رفتن به ميدان جنگ مى دويد ، دلى استوار ونيرومند داشت ، با هر

كس دست وپنجه نرم مى كرد أو را به خاك مى افكند ، دلير بود ودر برابر

حريفان پيروز . ( 1 )

8 - علامه مجلسي رحمه الله گويد : از جابر وابن حنفيه روايت است كه : علي عليه السلام

مردى ميان قامت وتنومند بود ، ابروانى بلند وكمانى ، چشمانى درشت وسياه

داشت كه سپيدى آن آميخته به سرخى بود ، چهره اش از زيبايى مى درخشيد ،

گندمگون بود وموهاى جلو سرش ريخته وپشت سر مويى بسان سربندى

جواهرنشان داشت ، گردنش چون تنگ سيم فأم بود ودرشت ، شكمى بزرگ ،

پشتى محكم ، سينه اى پهن ، پهلوهايى پر گوشت ويك دست وصاف ، دستها

وانگشتانى پر گوشت وكلفت داشت ، بازو وساعدش درهم ويك دست بود به

طورى كه از هم تميز داده نمى شدند ، ساعدهايى درشت ، دوشهايى پهن

ومفاصلى بزرگ مانند مفصل شير ژيان داشت ، محاسنى داشت كه سينه اش را

زينت مى بخشيد ، عضلاتى درشت وساق پايى باريك داشت . مغيره گويد :

علي عليه السلام بسان شير بود ، از اعضاى أو آنچه بايد درشت باشد در كمال درشتى

وآنچه بايد ظريف باشد در كمال ظرافت بود . ( 2 )

( 1 ) - ذخائر العقبى / 57 . ( 2 ) - بحار الأنوار 35 / 2 و 3 .