الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٩٣

سخن دانشمندان در اهميت امامت

همه آنچه آورده است نيست ، بنابر اين كافر است ومستحق زكات نمى باشد . دليل

ديگر آن كه : زكات نوعي اعانه وارفاق است ، پس به غير مؤمن نبايد داد ، زيرا

غير مؤمن با خدا ورسولش در ستيز است ، واعانه وارفاق نوعي دوستى

وهمدلى است ، پس نبايد با غير مؤمن اعمال گردد . . . ( 1 )

6 - ونيز گويد : امامت لطف عام است ونبوت لطف خاص ، ( 2 ) زيرا ممكن

است زماني از پيامبر زنده خالى باشد ولى به دليلي كه خواهد آمد از امام خالى

نخواهد بود ، وانكار لطف عام بدتر از انكار لطف خاص است ، وامام صادق عليه السلام

نيز به همين مطلب درباره منكر أصل امامت اشاره دارد كه فرموده : وچنين كسى

بدتر از همه است . ( 3 )

7 - ابن خلدون در فصل 27 درباره مذاهب شيعه در حكم امامت گويد :

ومذهب همه شيعيان متفقا آن است كه امامت از مصالح عامه اى كه به نظر أمت

واگذار شده وعامل آن را آنان تعيين مى كنند نيست ، بلكه امامت ركن دين

وأساس اسلام است وبراي هيچ پيامبرى روا نيست كه از آن غفلت ورزد وآن را

به عهده أمت واگذارد ، بلكه لازم است براي آنان امام تعيين كند ، وآن امام بايد

از همه گناهان بزرگ وكوچك معصوم باشد ، وعلي عليه السلام همان كسى است كه

رسول خدا صلى الله عليه وسلم أو را تعيين فرمود . ( 4 )

8 - علامه سيد شهاب الدين مرعشى رحمه الله گويد : امامت جانشينى از نبوت است ،

( 1 ) - المنتهى 1 / 543 . ( 2 ) - لطف عبارت است از هر چه كه آدمي را به ايمان وأطاعت نزديك كند واز بي اعتقادي وگناه دور بدارد . ومتكلمان گويند : بر خداوند لازم است كه اين لطف را در حق بندگان بجا آورد واز همين رو پيامبران را فرستاده وامامان را منصوب فرموده است . ( م ) ( 3 ) - الألفين / 13 . ( 4 ) - مقدمه ابن خلدون / 196 .