الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٤٦

نهج البلاغة ومحتضر

چون مرا ديد پيشاپيش من داخل شد ومن هم با أو داخل شدم ، آقاى خود را

ديدم بر حصير نشسته وفرشى يماني به زير داشت ، تا چشم حضرتش به من افتاد

خنديد وفرمود : ( نا اميد مشو ، چرا مىترسى ؟ نه به سوى يهود ونه نصارا ونه

مجوس برو ، من حجت خدا وولى اويم ، مگر ابوحمزه بر در مسجد كوفه تو را با

جريان كار من آشنا نساخت ) ؟

اين سخن به بصيرت من افزود وامر أو برايم محقق شد . آن گاه فرمود : كيسه

را بده . كيسه را دادم ، آن را گشود ودست در آن كرد ودرهم شطيطه را بيرون

آورد وفرمود : درهم أو همين است ؟ گفتم : آرى . عدل را گرفت وگشود وپارچه

پنبه اى شسته را كه بيست ذرع بود از آن بيرون آورد وبه من فرمود : سلام فراوان

به آن زن برسان وبه أو بگو : من پارچه ات را جزء كفن خود قرار دادم واين

پارچه را از كفن خود براي تو فرستادم كه از پنبه قريه خودمان ( صريا ) است كه

قريه فاطمه عليها السلام است ، وبذر پنبه آن را خود آن حضرت با دست شريف خويش

براي كفن أولاد خود مى كاشته وخواهرم حكيمه دختر أبو عبد الله ( امام

صادق ) عليه السلام آن را بافته وآن حضرت با زحمت دست خويش براي كفن خود

قرار داده است ، آن را جزء كفن خود قرارده .

سپس فرمود : اى معتب ، كيسه اى را كه خرجى ما در آن است بياور . آن را

آورد ، حضرت درهمى در آن افكند وچهل درهم از آن بيرون آورد وفرمود :

سلام مرا به أو برسان وبگو : از روزى كه أبو جعفر با اين كفن ودرهمها وارد

مى شود نوزده شب زنده خواهى بود ، شانزده درهم آن را خرج كن ، وبيست

وچهار درهم ديگر را بابت صدقه وحقوق مالي لازم بده ، ومن خود بر تو نماز

خواهم گزارد .

سپس به من فرمود : وقتي مرا در آنجا ديدى مطلب را پوشيده دار كه براي

بقاى تو بهتر خواهد بود ، واينك اين مهرها را بگشا ، ببين آيا پاسخ تو را داده أيم