الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩٤

پيشگفتار

با شخصيتها نتوان شناخت بلكه با نشانه حق بايد شناخت ، پس حق را بشناس تا

أهل آن را بشناسى .

اى حارث ، حق بهترين سخن است وفريادگر به آن مجاهد است ، ومن تو را

به حق خبر مى دهم ، گوشت را به من بسپار وآن گاه آن را به ياران خردمندت

بگو . هش دار كه من بنده خدا وبرادر رسول خدا ونخستين تصديق كننده اويم ، أو

را هنگامى تصديق كردم كه آدم ميان روح وجسد بود ( وهنوز خلقت أو كامل

نشده بود ) ، ونيز در ميان أمت شما نيز نخستين تصديق كننده أو هستم ، پس ما

اولين هستيم وما آخرين هستيم وما - اى حارث - خواص وبرگزيدگان اوييم ،

ومن برادر ووصى وولى وصاحب راز وسر أو هستم ، مرا فهم كتاب وفصل

خطاب ( سخن آخر وقطعي در داورى ) وعلم قرنهاى گذشته وأسباب [ اطلاع

ودستيابى به همه چيز ] داده اند ، ومرا هزار كليد سپرده اند كه هر كليدى هزار در را

مى گشايد كه هر درى به هزار هزار عهد وسفارش راه مى برد ، ومرا علاوة بر همه

اينها به شب قدر مؤيد داشته ويارى رسانيده اند ، واين مقام براي من وفرزندانم

كه امانت دار دينند پيوسته جارى است تا شب وروز جارى است تا آن كه زمين

وآنچه روى آن است به دست [ بندگان حقيقي ] خدا افتد .

وتو را - اى حارث - مژده دهم كه حتما مرا هنگام مرگ ونزد صراط وكنار

حوض ( كوثر ) ودر وقت مقاسمه خواهى شناخت . حارث گفت : مولايم !

مقاسمه چيست ؟ فرمود : تقسيم آتش دوزخ ، كه آن را درست قسمت كنم ، به آن

گويم : اين دوست من است رهايش كن ، واين دشمن من است أو را بگير .

آن گاه أمير مؤمنان عليه السلام دست حارث را گرفت وفرمود : اى حارث همين گونه

كه من دست تو را گرفته أم رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم دست مرا گرفت - واين زماني بود

كه از حسد قريش ومنافقان به حضرتش شكايت كرده بودم - وفرمود : چون روز

قيامت شود من ريسمان ودامن الهى - يعنى عصمت خدا - را مى گيرم وتو - اى