الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٥

افضليت علي عليه السلام در قصايد ومدايح

وفي الجحيم دعا الله الخليل بهم * فاخمدت بعد ذلك الحر واللهب

وقد دعا الله موسى إذ هوى صعقا * بحقهم فنجا من شدة الكرب

( آدم أو را به صورت نوري در ميان چهار نور ديگر ديد كه از بالاى ساق

عرش از جاى نزديكى مى درخشيد ) .

( گفت : پروردگارا ! اين كيست ؟ با سخنى دوستانه وترديد ناپذير به أو

گفته شد ) ،

( آنان دوستان من وفرزندان شما آدم وحوايند ، پس چشم ودلت به ديدن

آنان روشن باد ) .

( هان بدان كه به حق آنان سوگند كه اگر مكانت آنها در نزد من نبود هرگز

أفلاك بر قطب خود نمى گرديدند ) .

( وهر گز نه خورشيد وماه وشهاب وأفق وحجابها بودند ) .

( ونه آسمان وزمين ودرختى كه ابرهاى گرانبار به خاطر مردم بر آن ببارند ) .

( ونه بهشت ونه آتش فروزان دوزخ بود كه دشمنان آنان هيمه آن هستند ) .

( ونوح به وحشت افتاد وبا خدا به نام آنان مناجاة كرد وبه بركت آنان بر

آن كشتى كه از ميخ وچوب ساخته شده بود نجات يافت ) .

( وحضرت خليل در آن آتش سوزان خدا را به نام آنان خواند وآن آتش

پس از سوزندگى وبر افروختگى خاموش گشت ) .

( وموسى آن گاه كه در كوه طور بيهوش روى زمين افتاد خدا را به حق آنان

خواند واز شدت غم واندوه نجات يافت ) .