الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٤

افضليت علي عليه السلام در قصايد ومدايح

كساني هستند كه زير آن عبا جمع شدند ) .

( تو بودى آن گاه كه آسمان دودى بيش نبود وستارگان فرقد وجوزا در آن

وجود نداشتند ) .

( روح را از نسيم تو روحي رسيد آن گاه كه از سوى پروردگارش ندا آمد ) ،

( كه فرمود : من كيستم ؟ وروح لختى بينديشيد وسپس پاسخ گفت . واگر تو

نبودى أو به پاسخ درست راه نمى يافت ) .

( تو را نامى است كه بهترين آفريدگان در شب معراج كه به آسمان بالا رفت ) ،

( ديد كه با نام خودش از أزل بر عرش نوشته شده ، در زماني كه هنوز نامها

شناخته نبودند ) .

( سپس روز روشن بدون شك پديدار گشت وراز پنهان آن آشكار گشت ) .

( وآن گاه خداوند آدم را از خاك آفريد وسپس حوا از آدم به وجود آمد ) .

( معدن همه مردم زمين است ، ولى تو از گوهرى وديگران سنگريزه ) .

شيخ مغامس بن داغر ( 1 )

رآه آدم نورا بين أربعة * لاءلاؤها فوق ساق العرش من كثب

فقال : يا رب من هذا ؟ فقيل له * قول المحب وما في القول من ريب

هم أوليائي وهم ذرية لكما * فقر عينا ونفسا فيهم وطب

أما وحقهم لولا مكانهم * منى لما دارت الأفلاك بالقطب

كلا ولا كان من شمس ولا قمر * ولا شهاب ولا أفق ولا حجب

ولا سماء ولا أرض ولا شجر * للناس يهمي عليه واكف السحب

ولا جنان ولا نار مؤججة * جعلت أعدائهم فيها من الحطب

وخاف نوح فناجى ربه فنجا * بهم على دسر الألواح والخشب

( 1 ) - الغدير 7 / 29 - 30 .