الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٣

ادامه بحث در باب افضليت

باشد وآن اين كه : حقيقت توجه به كعبه در واقع توجه به اين نوري است كه در

آن تولد يافته است ، واگر هدف منحصر در توجه محض به اين خانه ومشتى

سنگ باشد نوعي بت پرستى خواهد بود ( معاذ الله ) ، ولى متناسب آن است كه بدن

كه از خاك است متوجه كعبه شود كه آن هم خاك است ، وروح كه جوهري

مجرد از مادة است به آن نور مجرد متوجه شود ، وهر جنسي به جنس خود

ملحق گردد ، نور به نور وخاك به خاك . وبه برخى از اين مطلب اشاره دارد

يكى از شاعران فاطمى كه درباره امام عليه السلام گويد :

بشر في العين الا انه * من طريق الحق نور وهدى

جل ان تدركه ابصارنا * وتعالى ان نراه جسدا

فهو التسبيح زلفى راكع * سمع الله به من حمدا

تدرك الافكار منه جوهرا * كاد من اجلاله ان يعمدا

فهوالكعبة والوجه الذي * وحدالله به من وحدا

( أو در عالم وجود بشرى است جز آن كه از طريق حق نور وهدايت است . أو

بالاتر از آن است كه چشمان ما أو را دريابد وبرتر از آن كه أو را به صورت

جسدي ببينيم . أو تسبيح وذكرى است كه مايه تقرب نمازگزار به خداست ،

وخداوند به واسطه أو است كه حمد حامد را مى شنود وپاسخ مى دهد . انديشه ها از

أو جوهري را در مى يابند كه از بزرگى أو بسا كه قصد أو كنند . پس أو كعبه است

وهمان وجه خدا كه يكتا پرستان ، خدا را با توجه به أو به يكتايى مىپرستند ) .

اين دو سطر از شعر فوق گرچه خالى از غلو نيست ولى حقايقى بسيار

وانوارى از توحيد در آن نهفته است . آرى ، ما در نماز با بدن خود به سوى كعبه

وبا روح خود به سوى آن نوري كه در آن درخشيد رو مى كنيم . . . ( 1 )

( 1 ) - جنة المأوى / 122 .