الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٦

رواياتى چند درباره سلوني

به خدا سوگند ديگر چنين پرسشى نخواهم كرد .

سپس فرمود : از من بپرسيد پيش از آن كه مرا نيابيد ، پس مردى از آخر مسجد

برخاست وعصازنان صفوف را مى شكافت تا به حضرتش نزديك شد وگفت :

اى اميرمؤمنان ، مرا به عملي ره نما كه با انجام آن خداوند مرا از آتش دوزخ

نجات بخشد . فرمود : اى مرد ، بشنو وبفهم وباور نما ، دنيا بر سه چيز استوار

است : به عالم سخنگويى كه به علم خود عمل كند ، وبه توانگرى كه مال خود را

از أهل دين خدا دريغ ندارد ، وبه فقير شكيبا . حال اگر عالم علم خود را كتمان

كند ، وتوانگر بخل ورزد ، وفقير شكيبايى نكند پس واي وهلاكت ! واينجاست

كه عارفان الهى مى فهمند كه دنيا به آغاز خود باز گشته يعنى به كفر پس از ايمان .

اى پرسنده ، پس ديگر فريب مساجد بسيار وجماعت اقوامى را مخور كه

بدنهاشان در كنار هم ودلهاشان از هم جداست .

اى پرسنده ، مردم منحصرا سه دسته اند : زاهد وراغب وصابر . زاهد به هر چه

از دنيا به دست آورد شادمان وبه آنچه از دنيا از دست دهد اندوهگين نمى شود .

صابر قلبا آرزوى دنيا دارد ولى هر گاه چيزى از آن به دست آورد از آن دل

مى كند زيرا از بدى عاقبت آن آگاه است . راغب دنيا طلب است وباك ندارد كه

آن را از چه راهى به دست آورد ، حلال باشد يا حرام .

وى گفت : اى اميرمؤمنان ، نشانه مؤمن در اين روزگار چيست ؟ فرمود : بنگرد

بدانچه خدا از حق بر أو واجب ساخته آن را دوست بدارد ، وبنگرد به آنچه

مخالف حق است از آن بيزارى جويد گرچه دوست صميمى ونزديك أو باشد .

گفت : راست گفتى اى اميرمؤمنان ، آن گاه غايب شد وديگر أو را نديديم . مردم

در جستجوى أو شدند ونيافتند . علي عليه السلام بر فراز منبر لبخندى زد وفرمود : شما را