الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٧١

سخن ديگران

نقل كرده اند . در اين حديث رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم نفس شريف خود را شهر علم قرار

داده ودستيابى به آن را جز به واسطه ورود از در منع فرموده است ، پس هر كه از

در وارد شود ميدان وسيعى براي گريز از گناه در پيش داشته وبه رستگارى

بزرگى دست يافته وبه راهى راست هدايت گرديده است . نقل است كه سبب اين

حديث آن بود كه يك مرد عرب بيابانگرد نزد رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم آمد و [ به لهجه

بيابانى خود ] عرضه داشت : طمش طاح ، فغادر شبلا ، لمن النشب ؟ ( مردى مرده

وفرزندى از خود به يادگار نهاده ، مال بازمانده از آن كيست ؟ حضرت فرمود :

للشبل مميطا ( مال از آن همان فرزند است ) . در اين حال علي عليه السلام وارد شد

پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم كلام آن مرد بيابانگرد را براي أو باز گفت ، وحضرت همان پاسخ را

داد . در اينجا پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمود : انا مدينة العلم وعلى بابها .

واز لطايف در اين باب ، آن كه : مرد عربى وارد مسجد شد ونخست به

علي عليه السلام سلام كرد سپس بر پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم ، حاضران خنديدند ودر اين باره با أو

گفتگو كردند ، پاسخ داد : من از پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم شنيدم كه مى فرمود : انا مدينة العلم

وعلى بابها ، من هم به همين فرمايش حضرت عمل كردم ( وخواستم از در وارد

شوم ) . ( 1 )

جابر بن عبد الله گويد : از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم شنيدم كه در روز حديبيه در حالي

كه دست علي عليه السلام را گرفته بود مى فرمود : ( اين مرد أمير نيكان وكشنده بدكاران

است ، هر كه أو را يارى دهد يارى شود وهر كه أو را تنها گذارد تنها خواهد ماند

- اين سخن را با صداى بلند مى گفت - ، من شهر علمم وعلى دروازه آن است ،

پس هر كه طالب خانه ( شهر ) است بايد نزديك در رود ) . ( 2 )

( 1 ) - مجمع البحرين ، مادة ( بوب ) . ( 2 ) - تاريخ بغداد 2 / 377 و 11 / 48 - 50 .