الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٦

شأن نزول آية

جزء مسائل مسلم وغير قابل ترديد انگاشته اند ، بلكه بيشتر مسلمانان قائلند كه

پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم در داستان مباهله با نصاراى نجران از زنان جز پاره تن خود

فاطمه عليها السلام ، واز فرزندان جز دو نوه وگلهاى خود حسن وحسين عليهما السلام ، واز جانها

( كساني كه به منزله جانند يا حكم خود شخص را دارند ) جز برادرش علي عليه السلام را

كه نسبت به أو منزلت هارون با موسى عليه السلام را داشت ، فرا نخواند . اينانند أهل اين

آية ، وبسيارى از علماى عامه نزول اين آية را درباره آنان ذكر كرده اند ، از جمله :

1 - محمد بن جرير طبري در تفسير خود گويد : پيامبر صبح زود بيرون آمد در

حالي كه حسين را در آغوش ودست حسن را در دست گرفته وفاطمه پشت سر

حضرتش حركت مى كرد - درود خدا بر همه آنان باد . ( 1 )

2 - حاكم نيشابورى در ( مستدرك ) وأبو نعيم در ( دلائل ) از جابر بن عبد الله

انصارى آورده اند كه گفت : عاقب وسيد ( دو تن از سران نصاراى نجران ) بر

رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم وارد شدند وحضرت آنان را به اسلام دعوت نمود . . . (

وداستان را ادامه مى دهد تا آنجا كه گويد ) پس آنها را به نفرين در حق يكديگر

فراخواند وآنان وعده دادند . فردا صبح رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم دست على وفاطمه

وحسن وحسين را گرفت وآمد وكسى را نزد آنان فرستاد اما آنان نپذيرفتند . . . (

ودر آخر سخن درباره معناى آية گويد ) مراد از أنفسنا رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم وعلى ،

واز أبناءنا حسن وحسين ، واز نساءنا فاطمه عليهم السلام مى باشد . ( 2 )

3 - جارالله زمخشري گويد : پس نصاراى نجران نزد رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم آمدند

در حالي كه آن حضرت ، حسين را در آغوش ودست حسن را در دست گرفته

وفاطمه در پشت سر آن حضرت وعلى در پشت سر فاطمه عليهم السلام در حركت بود

و

( 1 ) - جامع البيان 3 / 299 . در اين روايت نامى از علي عليه السلام برده نشده وروايت ناقص است . ( م ) ( 2 ) - تفسير درالمنثور 2 / 38 .