الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٩

چگونگى گواهى خدا بر رسالت پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم

بلكه از بزرگترين آنها فرو فرستادن قرآن كريم بر آن حضرت است ، به گونه اى كه

همه مردم عرب را به مبارزه با آن فرا خوانده وبا اين حال تمام سخنوران

وزبان آوران عرب از آوردن سوره اى مانند آن عاجز ماندند . وروشن است كه

اظهار معجزه از سوى خداوند بر دست شخص دروغگو كار درستى نيست

وخداوند از آن منزه است ، بنابر اين معجزات پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم از جمله آوردن قرآن

كريم همان گواهى خداوند بر صدق دعوى آن حضرت است ، واين گواهى

فعلى است نه قولي .

اگر گفته شود : شايد اين آية براي تسلى خاطر پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرود آمده نه اثبات

رسالت أو ، يعنى مى خواهد بگويد كه خداوند مى داند تو رسول اويى ، بنابر اين

تكذيب كافران زيانى به تو نخواهد رساند . چنان كه انسان در مقام تسلى خاطر

خود گويد : ( خدا مى داند وگواهى مى دهد كه من راست مى گويم ) . بنابر اين لازمه

گواهى دادن خداوند بر رسالت رسولش اظهار معجزات وخوارق عادات بر

دست أو نيست .

پاسخ آن است كه : ميان اين دو مسأله فرق روشنى هست . زيرا آية در رد

كافران معاند نازل شده ودر مقام احتجاج بر آنهاست ، واحتجاج جز با ظهور

معجزات وخوارق عادات صورت نمى بندد . ودر اين آية تلويح بلكه تصريحى

بدين مطلب هست . زيرا اگر آية تنها براي تسلى خاطر پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم نازل شده بود

بايد چنين مى بود : كفى بالله شهيدا ومن عنده علم الكتاب . اما چنين نيست بلكه

لفظ ( قل ) در أول آية با ضميمه ( بيني وبينكم ) به آن مى رساند كه آية در مقام

احتجاج نازل شده است ، واحتجاج جز با آوردن معجزه انجام نمى پذيرد .