الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٥

4 - زكريا وعلى عليهما السلام

فرزندى نداشت وهمسرش نيز نازا بود . وى مخفيانه به دور از چشم مردم كه به

اخلاص نزديكتر واز ريا دور تر است با خداى خويش به راز ونياز پرداخت

وگفت : پروردگارا ! قواى من تحليل رفته واستخوانهايم ( كه ستون بدن است )

پوسيده وفروغ پيرى بر سرم نشسته وموى سرم از سپيدى به سان شعله آتشى كه

در هيزم افتد مى درخشد ، پروردگارا ! من پس از خود از عمو زادگانم ( كه گويى از

مردم شرور بني إسرائيل اند ) مىترسم كه ارث مرا تباه سازند ، پس مرا از فضل

بي كران وجود وبخشش بي پايان خود - نه از طريق أسباب عادى - فرزندى عطا

كن كه از من وخاندان يعقوب ارث برد ، واي پروردگار ، أو را شخصيتى

پسنديده قرار ده .

خداوند متعال هم دعاى أو را أجابت نمود وفرزندى به وى عطا كرد

ونامگذارى أو را نيز خود به عهده گرفت وفرمود : ( اى زكريا ، تو را به فرزند پسرى

مژده دهيم كه نامش يحيى است ) . زكريا چون اين مژده را شنيد در شگفت شد

وگفت : مرا كجا فرزند تواند بود با آن كه پير شده أم وهمسرم نيز نازاست ؟ ! خداوند

در پاسخ أو فرمود : اى زكريا ، هر چه را كه من اراده كنم وجود خواهد يافت بدون

آن كه نيازمند به أسباب عادى ومعمولى حمل وزايمان باشد . اى زكريا ، آفرينش

چنين فرزندى كه تو را وعده كرده أم از آفرينش بشر از نيستى كه شگفت انگيزتر

نيست . زكريا گفت : پروردگارا ! براي من نشانه اى بر تحقق اين درخواست قرار

ده . خدا فرمود : نشانه ات آن كه سه شبانه روز متوالى نمىتوانى با مردم جز به

اشاره سخن گويى با آن كه بدنت سالم است وهيچ گونه بيمارى در تو نيست ) .

اينك از خواننده عزيز مى خواهيم كه يك بار ديگر اين آيات را مرور كند

وبا دقت در آنها بنگرد ، آن گاه خواهد دانست كه حضرت زكريا عليه السلام با آن كه

خداوند دعاى أو را أجابت نمود وأو را به آمدن فرزندى يحيى نام مژده داد ، باز

هم دلش آرام نگرفت وبا شگفتى پرسيد : ( مرا كجا فرزندى تواند بود با اين سخن