الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٤

فصل 24 : دوستى علي عليه السلام وامامان عبادت وزداينده گناهان است

4 - خداى متعال در خطاب به آدم عليه السلام فرمود : اگر نبودند آن دو بنده اى كه

آهنگ آفرينش آنها را در سراى دنيا دارم تو را نمى آفريدم . آدم گفت :

خداوندا ! آنها از نسل من اند ؟ فرمود : آرى ، اى آدم سر بردار وببين . آدم سر

برداشت ديد كه بر عرش نوشته است : ( خدايى جز الله نيست ، محمد رسول خدا

پيامبر رحمت است ، على برپا دارنده حجت است ، هر كه حق على را بشناسد

بالنده وپاكيزه باشد ، وهر كه حق أو را انكار كند ملعون وزيانكار گردد . به عزت

خود سوگند خورده أم كه فرمانبر أو را به بهشت برم گرچه مرا نافرمانى نموده

باشد ، وبه عزت خود سوگند خورده أم كه نافرمان أو را به آتش دوزخ برم گرچه

مرا فرمان برده باشد ) . ( 1 )

5 - رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمود : دوستى علي بن أبي طالب عليه السلام گناهان را مى خورد

چنان كه آتش هيزم را . ( 2 )

6 - وفرمود : اگر مردم بر دوستى علي بن أبي طالب گرد مى آمدند خداى بزرگ

آتش دوزخ را نمى آفريد . ( 3 )

7 - وفرمود : فرشته مرگ بر دوستان علي بن ا بي طالب با مهربانى رفتار مى كند

چنان كه با پيامبران . ( 4 )

8 - أبو علقمة مولاي ( 5 ) بني هاشم گويد : روزى رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم نماز صبح را با

ثوري أبو هريرة وار مى خواهد هم خدا را داشته باشد وهم خرما را ! مى خواهد با دوستى علي عليه السلام آخرت را براي خود بخرد وبا كتمان آن با خليفه وقت در گير نشود ونظر أو را به خود جلب نمايد . واين از بزرگترين لغزشهاى صوفيانه أو است . ( م ) ( 1 ) - مناقب خوارزمي / 227 . ( 2 ) - لسان الميزان 1 / 185 . تاريخ بغداد 4 / 195 . كفاية الطالب / 325 . ( 3 ) - مناقب خوارزمي / 28 . ( 4 ) - مناقب خوارزمي / 31 . ( 5 ) - مولا به معاني گوناگون مى آيد ، اما هر گاه به قبيله اى منسوب گردد معمولا به معناى ( هم پيمان ) يا ( پناهنده ) مى باشد . ( م )