الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٥

راويان حديث رد شمس از عالمان بزرگ

( هيچ گاه از مصائبى كه بر سرم آمد دلم نسوخت آن گونه كه براي كودكان

صغير دلسوخته أم ) .

( زيرا پدرشان كه در مشكلات ودر سفر وحضر آنان را سرپرستى مى نمود

از دنيا رفته است ) .

آن گاه دست مبارك بر صورتم كشيد ودر جا چشمانم باز شد ونور آن به

قدرى است كه - به خدا سوگند اى برادرزاده - شتر فرارى را در شب تاريك

مى توانم ببينم ، وهمه اينها به بركت اميرمؤمنان علي بن أبي طالب عليه السلام است . آن گاه

حضرتش چيزى از بيت المال به مادرم داد واز ما دلجويى نمود وبازگشت .

عبد الواحد گويد : با شنيدن اين سخنان به سوى كيسه پول خود رفته چندى از

دينارهاى خرجى خود را به أو دادم وگفتم : اى دختر اين را بگير ودر اين أوقات

كمك خرج خود ساز . گفت : اى مرد ، از من دور شو كه بهترين گذشتگان ما را به

بهترين بازماندگان سپرده است ، به خدا سوگند كه ما امروز در شمار عيالات

حسن بن علي عليه السلام هستيم . سپس بازگشت وشروع كرد به خواندن اين اشعار :

ماينط حب علي في خناق فتى * إلا له شهدت بالنعمة النعم

ولا له قدم زل الزمان به * إلا له أثبتت من بعدها قدم

ماسرني أن أكن من غير شيعته * لو أن لي ماحوته العرب والعجم ( 1 )

( دوستى على با قلب هيچ جوانى پيوند نخورد جز آن كه گواه بهترين نعمت

براي أو است ) .

( وهيچ گاه گامى از أو در زمانه نلغزد جز آن كه گام ديگرش استوار بماند ) .

( هرگز دوست نداشتم كه از غير شيعيان أو باشم گرچه همه داراييهاى عرب

وعجم از آن من باشد ) .

( 1 ) - أربعين شيخ منتجب الدين / 75 - 76 .