الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٣

فصل 20 : توسل وتقرب به خداوند به ولايت علي عليه السلام

4 - ونيز : خداوندا ! نعمتي را كه به من ارزانى داشتى كه همانا ولايت خودت

وولايت محمد وآل محمد است از من سلب مفرما . ( 1 )

5 - امام صادق عليه السلام فرمود : ولايتي لعلي بن أبى طالب عليه السلام أحب إلى من ولادتي

منه ، لأن ولايتي لعلي بن أبى طالب فرض ، وولادتي منه فضل . ( 2 )

( ولا يتم به علي بن أبي طالب عليه السلام نزد من محبوب تر از ولادتم از أو است ، زيرا

اعتقادم به ولايت أو امرى واجب است ، وولادتم از أو تنها يك فضل وبرترى

است ) .

6 - ونيز فرمود : اعتقادم به ولايت پدرانم نزد من محبوب تر از پيوند نسبى من

با آنان است ، زيرا اعتقادم به ولايت آنان بدون پيوند نسبى هم مرا سودمند

است ، اما پيوند نسبى من با آنان بدون اعتقاد به ولايتشان برايم سودمند نيست . ( 3 )

7 - ونيز در دعايى عرضه مى داشت : پروردگارا ! ما ايمان آورديم واز مولا

وولى ورهنما ودعوت كننده ما ودعوت كننده همه مردم ، وراه راست وميانه تو ،

وحجت وراه تو همان كه خود وپيروانش با بصيرت وآگاهى به سوى تو فرا

خوانند پيروى نموديم ، خداوند منزه است از آن كه مردم به ولايت أو شرك

آورند وبا دوست همراز گرفتن غير أو از راه حق منحرف شوند . خداى من !

گواهى دهم كه أو امام رهنما وراهبر وراه يافته است ، يعنى على اميرمؤمنان كه أو

را در كتاب خود يادى كردى وفرمودى كه : ( وأو در كتاب مادر در نزد ما بس

والا واستوار است ) ( 4 ) ، وهيچ پيشواى ديگرى را شريك أو نسازم . ( 5 )

( 1 ) - صحيفة ء رابعه ، از محدث نوري 1 / 132 . ( 2 ) - بحار الأنوار 39 / 299 . ( 3 ) - مشكاة الأنوار / 232 . ( 4 ) - سوره زخرف / 4 . ( 5 ) - نور الثقلين 4 / 592 .