رؤيت هلال ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٤٧

رؤيت هلال در گذر تاريخ *

ماهِ روزه گشت در عهد عمر * بر سَر كوهى دويدند آن نفر

تا هلال روزه را گيرند فال * آن يكى گفت اى عمر اينك هلال

چون عمر بر آسمان مه را نديد * گفت كين مه از خيال تو دميد

ورنة من بيناترم أفلاك را * چون نمىبينم هلال پاك را

گفت تر كُن دست وبر ابرو بمال * آنگهان تو درنگر سوى هلال

چونك أو تر كرد ابرو مه نديد * گفت اى شه نيست مَه شد ناپديد

گفت آرى موى ابرو شد كَمان * سوى تو افكند تيرى از گُمان

چون يكى مو كژ شد أو را راه زد * تا بدعوى لاف ديد ماه زد

موى كژ چون پردهء گردون بود * چون همه اجزات كژ شد چون بود

راست كن اجزات را از راستان * سر مكش اى راست‌رو ز آن آستان

هم ترازو را ترازو راست كرد * هم ترازو را ترازو كاست كرد

هر كه با ناراستان هم سنگ شد * در كمي افتاد وعقلش دنگ شد

رو أشدّاء على الكفّار باش * خاك بر دلدارى اغيار باش

بر سر اغيار چون شمشير باش * هين مكن روباه بازى شير باش

تا ز غيرت از تو ياران نگسلند * زانك آن خاران عدوّ اين گُلند

آتش اندر زن به گُرگان چون سپند * زانك آن گرگان عدوّ يوسفند

جان بابا گويدت إبليس هين * تا بدم بفريبدَت ديو لعين

اين چنين تلبيس با بابات كرد * آدمي را اين سيه‌رخ مات كرد

بر سَر شطرنج چُستست اين غراب * تو مَبين بازى به چشم نيم‌خواب

زانك فرزين بندهَا داند بسى * كه بگيرد در گلويت چون خَسى

در گلو ماند خس أو سألها * چيست آن خَسْ مِهرِ جاه ومالها

مالْ خَس باشد چو هست اى بىثبات * در گلويت مانع آب حيات

گر بَرد مالت عدوّى پُر فَنى * ره زنى را بُرده باشد ره زنى