سؤال و جواب فقهى ( فارسي ) — الصفحة ٥٠١
[ دلايل عدم سرايت نجاست از متنجس ]
خروجى جايز نيست .
2 . عيص بن قاسم مىگويد :
سألت ابا عبدالله ( ع ) عمن مسح ذكره بيده ثم عرقت يده ، فأصابت ثوبه ، يغسل ثوبه ؟
قال : لا . « 1 »
از امام صادق ( ع ) سؤال كردم دست شخصى كه با آن آلتش را مسح كرده ، عرق مىكند ، سپس دستش را بر لباس مىكشد ، آيا لباسش را بايد تطهير كند ؟ امام ( ع ) فرمود : خير .
3 . حنان مىگويد :
سمعت رجلا سأل أبا عبدالله ( ع ) فقال : إني ربما بلت فلا أقدر على الماء ، و يشتدّ ذلك عليَّ ، قال : إذا بلت و تمسّحت فامسح ذكرك بريقك ، فإن وجدت شيئا فقل : هذا من ذاك . « 2 »
شنيدم مردى از امام صادق ( ع ) پرسيد : گاهى پس از ادرار آب در دسترس ندارم و اين مساله برايم مشكل مىشود . حضرت فرمود : هرگاه بول كردى از آب دهانت براى زايل كردن بول استفاده كن ، پس از آن اگر ترشحى يافتى آن را آب دهان محسوب كن .
ثقة الاسلام كلينى مانند اين روايت را با سند از حنان « 3 » و نيز شيخ صدوق به صورت مرسل از حنان نقل كرده‌اند . « 4 »
4 . سماعه نقل مىكند :
( 1 ) . تهذيب 1 : 421 . ( 2 ) . همان 1 : 348 . ( 3 ) . كافي ، ج 3 : 20 . ( 4 ) . من لا يحضره الفقيه 1 : 69 .