مقامع الفضل — الجزء ١، الصفحة ٤٤٠

جواب :

أنا الحق كشف اسرار است مطلق * بجز حق كيست تا گويد أنا الحق

همه ذرات عالم همچو منصور * تو خواهى مست گو وخواه مخمور

در اين تسبيح وتهليلند دائم * بدين معنى همه باشند قائم

اگر خواهى كه گردد بر تو آسان * وان من شئ را يكدم تو برخوان

چه كردى خويشتن را پنبه‌كارى * تو هم حلاج‌وار اين دم برآرى

برآور پنبهء پندارت از گوش * نداى واحد القهار مىنوش « 1 »

ونيز مولوى رومى در « ديوان » خود از اين قبيل اشعار بسيار گفته « 2 » ، كه از آن جمله اين است :

هر لحظه به شكلى بت عيار برآمد * دل برد ونهان شد

هر دم به لباس دگر آن يار برآمد * گه پير وجوان شد « 3 »

اين جمله هم أو بود كه مىآمد ومىرفت * هر قرن كه ديدى

تا عاقبت آن شكل عرب‌وار برآمد * داراى جهان شد

منسوخ نباشد چه تناسخ چه حقيقت * آن دلبر زيبا

( 1 ) مصدر : بينوش ، شرح گلشن راز : 744 . ( 2 ) ج : دارد . ( 3 ) در نسخه ه‍ اين ابيات اضافه دارد : گاهى بدل طينت صلصال فرو رفت * غوّاص معاني گه نوح شد وكرد جهان را به دعا غرق * خود رفت بكشتى گاهى ز يكى كأكل فخّار برآيد * زان بس سخنان شد گه گشت خليل وبه دل نار برآمد * آتش گل رزان شد يوسف شد واز مصر فرستاد قميصى * روشن كن عالم از ديدهء يعقوب چو أنوار برآمد * تا ديده عيان شد حقّا كه همان بود كه اندر يد بيضا * مىكرد شبانى مىگشت دمى چند درين روى زمين * از بهر تفرّج در چوب شد وبر صفت مار برآمد * آن سحركنان شد عيسى شد وبر گنبد دوّار برآمد * تسبيح‌كنان شد