جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٣

زدن و دشنام گفتن و لعن و طعن

« از جملهء بدان و اشرار بندگان خدا كسى است كه مردم به جهت دشنام - گوئيش از همنشينى با او كراهت داشته باشند » .

و فرمود : « سباب المؤمن فسوق ، و قتاله كفر ، و أكل لحمه معصية و حرمة ماله كحرمة دمه »

« دشنامگوئى به مؤمن فسق است ، و جنگيدن با او كفر است و خوردن گوشتش [ به وسيلهء غيبت ] گناه است ، و حرمت مال او مانند حرمت خون اوست » .

و فرمود : « سباب المؤمن كالمشرف على الهلكة » .

« دشنامگوئى به مؤمن مانند كسى است كه در پرتگاه هلاكت است » .

و فرمود : « شرّ النّاس عند اللَّه تعالى يوم القيامة الَّذين يكرمون اتّقاء شرّهم . »

« بدترين مردم نزد خدا در قيامت كسانىاند كه مردم از بيم شرّ آنها اكرام و احترامشان كنند » .

و فرمود : « المتسابّان شيطانان متعاديان و متهاتران »

« دو ناسزاگو به يكديگر دو شيطان مخالف و دشمن يكديگرند كه هم را تكذيب مىكنند » .

حضرت صادق عليه السّلام فرمود :

« من علامات شرك الشّيطان الَّذى لا يشكّ فيه ان يكون فحّاشا لا يبالى ما قال و لا ما قيل فيه »

« از نشانه هاى شركت شيطان كه ترديدى در آن نيست اين است كه فحّاش باشد كه باكى از آنچه بگويد و از آنچه به او بگويند نداشته باشد » .

و فرمود : « البذاء من الجفاء ، و الجفاء في النّار »

« بد زبانى از جفا كارى است ، و جفا كارى در آتش است » .

و فرمود : « من خاف النّاس لسانه فهو في النّار . »

« هر كه مردم از زبان او بترسند در آتش خواهد بود » .

و از امام كاظم عليه السّلام دربارهء دو مردى كه به يكديگر ناسزا گويند روايت شده است كه فرمود :