جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٢
زدن و دشنام گفتن و لعن و طعن
ندارد » .
و فرمود : « الجنّة حرام على كلّ فاحش أن يدخلها . »
« ورود به بهشت بر هر فحش دهنده و دشنامگوئى حرام است » .
و فرمود : « إنّ الفحش و التّفحّش ليسا من الاسلام في شيء »
« بدگوئى و هرزه زبانى از صفات اسلام نيست [ با اسلام سازگار نيست ] » .
و فرمود : « البذاء و البيان شعبتان من شعب النّفاق »
« هرزه گوئى و پرده درى دو شعبه از شعبه هاى نفاق و دوروئى است » ( و روايت شده است كه مراد از « بيان » [ در اينجا ] : كشف و اظهار چيزى است كه كشف و اظهار آن جائز نيست . ) و فرمود : « چهار نفرند كه دوزخيان از آنها در رنجند . . » .
و يكى از آنها مردى است كه پيوسته چرك از دهان او روان است و او كسى است كه در دنيا فحشگوى بوده .
و فرمود : « لا تسبّوا النّاس فتكسبوا العداوة منهم . »
« به مردم دشنام مدهيد تا در نتيجه از آنها كسب عداوت و دشمنى كنيد » .
و فرمود : « انّ اللَّه حرّم الجنّة على كلّ فحّاش بذىّ قليل الحياء لا يبالى ما قال و لا ما قيل له ، فانّك إن فتثته لم تجده إلا لغيّة او شرك شيطان . »
« خداوند بهشت را بر هر فحّاش بىآبرو و كم شرمى كه باكى از آنچه گويد و آنچه به او گويند ندارد حرام كرده است ، زيرا اگر دربارهء او كنجكاوى و بازرسى كنى يا از زناست يا از شركت شيطان . . . » [ 1 ] و فرمود : « انّ اللَّه ليبغض الفاحش البذىّ و السّائل الملحف »
« خداوند دشنام دهندهء بد زبان و گداى مصرّ را دشمن دارد » .
و فرمود : « انّ من شرار عباد اللَّه من تكره مجالسته لفحشه »
[ 1 ] در دنبال اين حديث آمده است كه : به پيغمبر ( ص ) عرض شد : اى رسول خدا در ميان مردم شركت شيطان هم هست ؟ فرمود : آيا گفتار خداى عز و جل را نخوانده اى كه ( به شيطان ) مىفرمايد : « و شارِكهُم فِى الأموالِ و الأولادِ » 17 : 64 ( اسراء ، 46 ) « و در مالها و فرزندانشان شريك شو . »