شرفنامه — الجزء ١، الصفحة ٤١٩

ذيل في بيان أحوال الفقير المكسور الجناح من يوم ميلاده حتى الان الذي هو سنة خمس وألف من الهجرة النبوية

بزن شيشهء خشم را سنك حلم * بشو ظلمت جهل أز آب علم

مزن پشت پايخت فيروز را * بقسمت سه كن هر شبانروز را

يكى را تحصيل دانش كذار * كه بيدانشى نيست جز عيب عار

بدانش شو اندر دوم كاركر * سيم رأيي دانشان بر بسر

بخوان دفتر كهنه‌كان ونوان * بهر كشورى بين كه چون خسروان

بميدان شاهى فرس تاختند * در آن عرصه نرد هوس باختند

مكن همنيشينى بهر بدسرشت * كه دزدد أزو طبع تو خوى زشت

شوى أز بدي بر ز نيكى تهى * وز نبودت ذرهء آگهى

چو خوش گفت دهقان صافي رنك * كه أنكور گرد ز انكور رنك

بهر كس ره آشنايى مپوى * همه زهر آشنا روشنايى مجوى

جفاى كه بر تو ز عالم رسد * جز أز جانب آشنا كم رسد

هر آن جور كز دور اين آسياست * همه ز آشنا رفته بر آشناست

بود داوريها دو همخانه را * كه هركز نباشد دو بيكانه را

چو روز سياست دعى بار عام * ميفكن نظر بر حريفان خام

مبادا كز آن لهو كستاخ كن * رود با تو كستاخى در سخن

چو بر رشتهء كارت إفتد گره * شكيبائى از جهد بيهوده به

همه كارها از فرو بستكى * گشايد وليكن بآهستكى

مكن تربيت بد كهر زاده را * ببدمست هندو مده باده را

بد أز نخوت جاه بدتر شود * چو كردد قوى مار أژدر شود

ميفكن بكار رعيت گره * خداى هرچه دادت بايشان بده

سخن تانوانى بآزرم گوى * كه تا مستمع كردد آزرم جوى

سخن گفتن فرز انكيست * درشتى نمودن ز ديو انكيست

تواضع كن آنرا كه دانشور است * ز دانش ز تو قدرا وبرترست

همى باش روشن دل وصاف رأى * بانصاف با بند كان خداي

زبان سوده شد زين سخن خامه را * ورق شد سيه زين رقم نامه را

چه خوش كفت دانا كه در خانه كس * چو باشد ز كوينده يكحرف بس

همان به كه در كوى دل ره كنيم * زبانرا بدين حرف كوته كنيم