وليد الكعبة — الصفحة ٣٦٦

مع النثر

شعر :

وقد روى عن امّهِ فاطمهْ * ذات التقى والفضل بين النسا

بأنّها كانت ترى اصنامهم * نصباً على الكعبة او بين الصفا

فربّما رامت سجوداً كالذي * كانت مراراً من قريش قد ترى

وهي به حاملة فيغتدي * منتصباً يمنعها ممّا تشا

چون چشم طفل به پدرش ابو طالب افتاد ، سلام بر پدر كرد. پس ابو طالب از حال زنان پرسيد ؛ طفل به زبان فصيح جواب داد ؛ پس فرمود : اى پدر! برو بسوى مثرم بن دعيب [راهب مشار إليه] وخبر ده به او آنچه ديدى ، به درستى كه او در مغازه فلانى كوه لكام (1) است.

ابو طالب رفت به سوى كوه ؛ وقتى رسيد ديد راهب از دنيا رفته وبدنش پيچيده افتاده ودو مار دو طرف او مواظبت ومحافظت بدن او را مى نمودند ، به مجردى كه ابو طالب وارد كهف شد ، آن دو مار غايب شدند.

ابو طالب سلام بر مثرم كرد به اين عبارت : «السلام عليك يا وليّ الله ورحمة الله وبركاته».

واز اين مطلب معلوم مى شود كه سلام بر اموات اولياء الله قبل از بعقت امرى شايع بوده است ؛ زيرا كه اموات اولياء خدا ـ به نظر ماها ـ امواتند ولى در حقيقت ، زندگانند : ﴿بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّـهُ مِن فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾ (2).

(1) وكوه لكام ـ بنابر آنچه فيروزآبادى در قاموسش ذكر كرده ـ كوهى است در حالى شيراز وشمالاً ممتدّ مى شود به جيحون ومشغره [وجنوباً] منتهى مى شود به مكه مشرفه ـ شرفها الله ـ [منه قدس سره].

(2) آل عمران : 169 ـ 170.